در شرق خانه‌ی ما، چیزی شبیه رویا
در غرب خانه‌ی ما، جایی شبیه دریا

در شرق خانه‌ی ما، جایی شبیه جنگل
با کلبه‌های چوبی، با رودهای پویا

از دودکش برآید، دودی سپید و تیره
چون جمله‌ی سوالی، مانند یک معما

یک سوی خانه‌ی ما، خواب هزار قایق
دور از هزار توفان، دور از هزار غوغا

سوی دگر درختان، خاموش و بی‌تکلّم
از بیم باد تیره، حتی بدون نجوا

این سوی خانه‌ی ما، جادوگران جنگل
آن سوی خانه‌ی ما، افسونگران دریا

این می‌کشد از آن سو، آن می‌کشد از این سو
"دل می‌رود ز دستم، صاحبدلان خدا را"!
عمران صلاحی

آدم‌هایی به سن و سال من،‌ قاعدتا باید با عمران صلاحی پس از انقلاب آشنا شده باشند، هر چند که او سال‌های پیش از انقلاب هم می‌نوشت. آنهم در نشریات استخوان‌داری مانند توفیق، یا همکاری با زنده‌یاد نادر نادرپور در رادیو.
در سال‌های مهاجرت و با آمدن نشریاتی مانند «دنیای سخن» به خارج، با طنز خوب او در صفحه‌ی «حالا حکایت ماست» آشنا شدم. تا بعدها که در بخارا هم صفحه‌‌ی «تداعی معانی» را می‌نوشت و همینطور در «گل‌آقا». عمران صلاحی غیر از طنزنویسی، شاعر بسیار خوبی بود که نمونه‌ای از شعر او را در بالا آوردم. او با اینکه فقط شصت سال داشت، امروز صبح چهارشنیه 12 مهر از میان ما رفت. برایم هنوز باور کردنش دشوار است.
در این صفحه‌ی «گل آقا» درباره‌ی زنده‌یاد عمران صلاحی لینک‌های زیادی آمده است.

برای دوستانی که کمتر با عمران صلاحی آشنایی دارند چند قطعه‌ی طنز او را از صفحه‌ی «تداعی معانی» شماره‌ی 14-13 بخارا به سال 1379 می‌آورم:
"* روزنامه‌ای از قول خواننده‌ای نوشته بود: افرادی را که معرفی می‌کنید اگر می‌شود عکس آنها را هم چاپ کنید تا خائنین را بهتر بشناسیم.
این خواننده یادش رفته از آن روزنامه آدرس این افراد را هم بخواهد.
* روی تابلویی این عبارت به چشم می‌خورد: ختنه توسط بانو.
* زیر تابلوی رستورانی در شمال این تابلو نصب شده بود: سنگ مزار فوری.
* هنوز در خیلی جاها به زن می‌گویند "منزل". یکی از فارغ‌التحصیلان دوره‌ی مامایی که برای گذراندن طرحش به یکی از دهات رفته بود، با یکی از روستائیان ِ پُر اولاد، چنین مکالمه‌ای داشت:
- لطفا لوله‌های منزل ما را ببندید.
- کار ما نیست، به لوله‌کش مراجعه کنید.

یادش گرامی باد، که رفتنش کوله‌بار ما را خالی‌تر کرد.