سیر و سفر در طبیعت زیبا و متنوع ایران اگر برای من یک آرزوست، برای اینانلو یک زندگی است. مصاحبه‌ای خواندنی درباره‌ی طبیعت ایران.
----------
اکبر گنجی در ابتدای مقاله‌ای درباره‌ی تاریخ روشن‌فکری، که به نظر من بسیار با عجله روی آن کار شده، می‌نویسد:
"‌می ‌توان نقطه‌ شروع شکل‌ گيری جريان روشنفکری را آغاز قرن نوزدهم ميلادی و به ويژه دوران دشوار جنگ‌ های ايران و روس دانست. شکست ايران در برابر روسيه و از دست دادن مناطق وسيع و حاصلخيزی در شمال غرب ايران بر اساس عهدنامه ‌های صلح (گلستان و ترکمانچای)، افرادی از حاکمان جامعه را به اين فکر انداخت که اين تنها شکستی در برابر ارتشی از نظر نظامی قويتر نبود؛ بلکه شکست نتيجه برخورد با نيرويی بود که از نظر عقلانی و فرهنگی و معنوی برتر بوده است. عبارت مشهوری از عباس‌ ميرزا، وليعهد ايران، نقل شده که از يکی از سفيران خارجی پرسيده بود ".. ای اجنبی به من توضيح بده که شما در ولايت غرب چه کرده‌ايد که به اين حد از پيشرفت و قدرت نائل آمده ‌ايد." اين احساس ضعف و حقارت در برابر تمدن غربی و شيوه‌ زندگی اروپاييان تا امروز ميان ايرانيان باقی مانده است."

من فکر می‌کنم مشخصه‌ی دوران پس از شکست ایران از روسیه‌ی تزاری و اصلاحات عباس‌میرزا، نه احساس حقارت، که «عنصر آگاهی» است. آگاهی از بحرانی که سراسر زندگی سنتی ما را فرا گرفته بود. احساس حقارت بیشتر استیصال و تسلیم می‌آورد. اما «آگاهی» عباس‌میرزا و وزیر روشن‌اندیش او قائم‌مقام از عقب‌مانده‌گی ما، تلاش‌ها و اقدامات عملی را به دنبال داشت تا بر این عقب‌مانده‌گی غلبه کنیم: از جمله به کار گرفتن افسران فرانسوی برای آموزش نظامی و علمی و همینطور فرستادن اولین دانشجویان ایرانی به اروپا برای یاد گرفتن علوم جدید.
خود عباس‌میرزا پیش همین افسران فرانسوی ریاضیات جدید و فن رسم فنی و نقشه‌کشی می‌خواند و شب‌ها تا دیر وقت مطالعه می‌کرد.
"احساس ضعف و حقارت در مقابل بیگانه " نمی‌گذارد تا قصد واقعی او را درک کنی اما دستگاه عباس‌میرزا و قائم‌مقام از جمله به ماهیت سیاست انگلستان در مورد ایران بدبین بود و با هوشیاری مراقب اقدامات آنها بود. یکی از افسران فرانسوی می‌نویسد:
"عباس‌میرزا با نظر بدی به سفیر انگلستان آقای ملکم می‌نگریست. به عقیده‌ی وی سفیر انگلیس با جیب پر از پول آمده است تا ایران را بخرد. او بارها از بدرفتاری بریتانیا با مردم هند سخن می‌گفت و سیاست آنها را برای انهدام امپراطوری مغول هند (گورکانیان هند)‌ محکوم می‌کرد."

آن رشته‌ای که با عباس‌میرزا و قائم‌مقام شروع شد و با امیرکبیر و سپهسالار و روشن‌فکران پیش از مشروطه و پس از آن ادامه پیدا کرد، بیشتر از آن که احساس حقارت کند، به دنبال چرایی‌ها می‌گشت. ارزش این پرسش‌گری را باید شناخت.