با برپا شدن سایتی به نام "وبلاگ رئیس‌جمهور"، تحلیل و به اصطلاح طول و تفصیل‌هایی درباره‌ی ماهیت و فلسفه‌ی وبلاگ‌نویسی و "ورود" رئیس‌جمهور سنتی به این عرصه، در وبلاگستان منتشر شد. این‌ یادداشت‌ها را که می‌خواندم بیشتر به این فکر می‌کردم که این نوشته‌ها را درباره‌ی پدیده‌ای باید نوشت که حقیقتی از «وبلاگ» در خود داشته باشد. اولین و پایه‌ای ترین چیزی که به یک وبلاگ شخصی هویت می‌دهد این است که کار، کاری شخصی و اصیل باشد. یعنی تراوش اندیشه و احساس آن شخص باشد. فراموش نکنیم آنجا که لازم باشد «وبلاگ فرمایشی» هم می‌توان داشت، همانطور که مجلس فرمایشی یا حزب فرمایشی و یا حتی سندیکا و اتحادیه‌ی فرمایشی هم می‌توان داشت.
درباره‌ی سایتی که به نام "وبلاگ" نامیده شده، آنچه بیشتر به چشم می‌خورد استفاده از پدیده‌ای است که در میان جوانانی که به اینترنت دسترسی دارند، محبوبیت دارد، یعنی وبلاگ. منظور من دقیقا به راه انداختن چنین سایت‌هایی‌ست که شخصی هم نیستند اما سعی می‌کنند رنگ و بوی آن را به آنها بدهند. زمانی هواداران آقای خاتمی هم تلاش کردند که چنین ابتکاری به خرج بدهند که خیلی زود خود خاتمی اعلام کرد که مطالب آن سایت، نوشته‌های شخصی ایشان نیست.
به نظر من آن نوشته‌های تحلیلی در وبلاگستان، صرف نظر از میزان دقتی که در آن‌ها است، برای سایتی صادق است که در درجه‌ی اول وبلاگ شخصی باشد نه تریبونی تازه به راه انداخته شده برای انتشار حرف‌های تکراری.
----------
این روزها سایت جدیدی که درباره‌ی مسائل زنان می‌نویسد به راه افتاده است. مسائل زنان بطور کلی و بخصوص در جوامعی مانند ما که نابرابری زنان به خاطر جنسیت‌شان در تار و پود فرهنگ و قوانین ما نهادینه شده، آنقدر پیچیده و رنگارنگ است که پرداختن به آنها کار یکی و دو تا سایت نیست. به نظر من هنوز هم جای بیشتری برای سایت‌های متنوعی در این زمینه هست. برای همین است که کم‌کار شدن یا حتی تعطیلی سایتی که در مورد مسائل اجتماعی و فرهنگی و بخصوص زنان کار می‌کند فقط مایه‌ی تاسف است و خیلی وقت‌ها تعجب. از طرف دیگر در جنبش فعال و زنده‌ی زنان هم سلیقه‌ها و فکرهای متفاوتی است که فکر می‌کنم همه در کنار هم و با وجود ِ داشتن ِ رسانه‌های مستقل ِ خودشان، می‌توانند این جنبش را زنده نگاه دارند. سایت جدید میدان زنان نام گرفته است.