دوستانی که وبلاگ مرا می‌خوانند حتما متوجه شده‌اند که پویا، جویای نام نیست. آنچه از یادداشت و مقاله می‌نویسد یا آنچه از طرح‌های اجتماعی می‌سازد، جز بیان دغدغه‌های ذهن و جان نیست. این را مخصوصا نوشتم تا گفته باشم که نقل این اندیشه‌ها و کارها را توسط دیگران، لطف آنها به خودم می‌دانم.
اما کپی کردن کارها و آن هم ناقص، و آنهم از نه وبلاگ شخصی من که از یک سایت رسمی که مطلب در آن قرار گرفته است، نقل یک اندیشه نیست. چند روز پیش در یک وبلاگ گروهی به لینکی برخورد کردم که وبلاگ دیگری مطلبی با عنوان " بررسی کوتاهی از نقش اجتماعی زن در تمدن های کهن میانرودان" منتشر کرده است. چون این عنوان دقیقا عنوان مقاله‌ی من در سایت زنان ایران بود، سری به این وبلاگ زدم و مطلب‌ ِ کپی شده‌ی ناقص را در آنجا دیدم، بدون ذکر منبع، نویسنده یا سایت. شاید اگر لینک این مطلب بوسیله‌ی چند وبلاگ گروهی مانند دوx دو یا بلاگ‌نیوز، پخش نشده بود، عکس‌العملی نشان نمی‌دادم. اما متاسفانه این تنها تجربه‌ی من نبوده است. نام آن وبلاگ را نمی‌آورم. اما کار زیبایی نیست. نمی‌گویم تنها حرفه‌ای نیست، می‌گویم که حتی زیبا هم نیست.
----------
نوشته‌ بودم که چند سالی‌ست دربار‌ه‌ی سیر اندیشه‌ی تجدد و تحولی که این اندیشه در طول زمان، از اوایل قاجاریه تا مشروطیت و تا روزگار ما، داشته است، کنجکاوی کرده‌ام. می‌خواستم امروز درباره‌ی برداشتی که در دوره‌ی جنبش مشروطه از مفاهیمی مانند «ملت» و «تساوی ملت در برابر قانون» وجود داشته و تا امروز هم گریبان‌گیر ماست، بنویسم. اما پس از این همه اشاره‌ی تاریخی که در این چند پست آخری بوده، خواستم بخشی از ایمیلی را که برای ف.م.سخن امروز فرستادم در اینجا بگذارم. مطلب اصلی را در یادداشت بعدی که امیدوارم همین فردا باشد پی می‌گیرم.

از این پست خاطره‌ی شیخ ابراهیم درباره‌ی بهره‌برداری روحانیان از باورهای خرافی مردم که بگذریم، تلاش می‌کنم اندیشه‌ها و دغدغده‌های خودم را با آوردن نمونه‌های تاریخی که ربط منطقی داشته‌ باشند همراه کنم. بیشتر از دو جهت:
یکی این که بتوان نشان بدهم که امروز ما از تاریخی که بر ما گذشته جدا نیست. در بعضی موارد ادامه‌ی منطقی آن چیزی‌ست که بر ما بعنوان یک ملت گذشته و در مواردی دیگر، تکرار آن تجربه‌های گذشته، و این آخری شاید بخاطر بی‌توجهی و سرسری گرفتن آن تجربه‌ها. مثلا این یادداشت: http://www.pouyashome.com/weblog/archives/000304.html

جهت دیگر نشان دادن این است که اندیشه‌های من ضرورتا خلق‌الساعه نیستند وبه هرحال بدون ربط با اندیشه‌ها و زحمت‌های فکری پیش از من نمی‌توانند باشند. اگر نظر تازه‌ای هم هست باز از اندیشه‌های پیشین خالی نیست، هرچند که در بعضی جاها با آنها موافق باشد و در بعضی دیگر نه. نیوتون با وجود انقلابی که در روش علوم طبیعی برای تبیین ریاضی جهان بوجود آورد می‌گوید: "من روی دوش غول‌ها ایستاده‌ام". که یعنی کار من حاصل‌ ِ کارهای گذشته‌گان و ادامه‌ی کارآنها (از جمله کپلر و کوپرنیک)‌ است. صد البته پویا، نیوتون نیست، اما خوشبختانه غول‌هایی در عرصه‌ی اندیشه‌ی تجدد داشته‌ایم که من بتوانم از تجربه‌ی کاری آنها بهره‌ای ببرم و در این کوره‌‌راه سیاحتی بکنم. کسانی مانند میرزا آقاخان کرمانی و آخوندزاده وکسروی و از آنها که هنوز زنده‌اند مانند آدمیت و آجودانی و جواد طباطبایی. نه اینکه اینها یکسان بیاندیشند. مهم کار و همتی‌ست که در طول زمان جریان داشته و کوره‌راهی که برای شناخت «چرایی ِ» کار ِ ما و «کیستی ِ» خود ِ ما باز شده... فقط خواستم توضیحی درباره‌ی این داده باشم. برایم مهم است که مبادا این نقل‌قول‌ها و آوردن نمونه‌های تاریخی به حکایت‌گویی و نقالی تعبیر شود که آنوقت از آنچه در ذهن من می‌گذرد خیلی دور است.