نامه‌ی سردبیر نشریه‌ی اینترنتی «ایران ما» را خواندم که بخاطر فیلترشدن این سایت، فعالیت‌هایش را تعطیل می‌کند.
بیژن صف‌سری در نامه‌اش می‌نویسد: "هرگز كمان آن نداشتم كه "ايران ما " نيز از مهلكه فيلترينگ جمهوري اسلامي جان سالم بدر برد هر چند بسيار اميد داشتم كه لا اقل با توجه به سوابق مطبوعاتيم كه هرگز نه به حزبي وابسته بودم و نه بيگانه پرست ، اين نشريه را كه همچون نشرياتي كه منتشر مي كردم بي پشتوانه سياسي بود و تنها از سر عشق به مردم بي اطلاع از همه چيز منتشر مي شد ، تحمل كنند !"

فیلترشدن این نشریه مانند فیلتر کردن و بستن ده‌ها و صدها سایت و وبلاگ و نشریه‌ی چاپی دردناک است. آن هم در کشوری که برای مشروطه که یکی از خواست‌های اساسی آن «حریت مطابع» یا به زبان امروزی آزادی مطبوعات بود، همایش‌ها و سخنرانی‌ها تشکیل می‌دهیم. مانند بسیاری موارد دیگر «بسیار» می‌گوییم تا «کم‌» عمل کنیم.

اما نقل قسمتی که از نامه‌ی سردبیر «ایران ما» آوردم، اتفاقی نبود. من فکر می‌کنم خود بیژن صف‌سری گرامی بدون شک می‌داند که بسیاری از نشریات تعطیل‌شده یا سایت‌های فیلترشده نه حزبی بوده‌اند (و تازه مگر حزبی بودن در نفس ِ خودش منفی است؟) و نه بیگانه‌پرست. مثلا همین کانون نویسندگان را می‌توان حزبی نامید یا بیگانه‌پرست؟ اینها که اصلا اجازه‌ی بیرون دادن نشریه‌ای را هم نداشته‌اند، تا چه رسد به تعطیل یا فیلتر شدن. تعداد بسیاری سایت فیلتر شده‌اند. تعداد بسیاری نشریه تعطیل شده‌اند. تعداد بیشتری از کمترین کمک مالی در امور فرهنگی برخوردار نیستند و همیشه در آستانه‌ی تعطیلی‌اند. تعداد بسیاری کتاب یا اجازه‌ی چاپ یا تجدید چاپ ندارند. اما کجا می‌توان گفت که اینها بیگانه‌پرستند؟
بیژن صف‌سری اهل قلم است و درد را می‌شناسد. چرا باید با همان ادبیات فیلترکننده‌گان و تعطیل‌کننده‌گان‌مان از خودمان دفاع کنیم؟
----------
در سایت تازه تأسیس «رادیو زمانه» در بخش «رسانه‌های خودمونی» لینک عکس‌های سایت کسوف را درباره‌ی همایش مشروطه دیدم، با تیتر "اهل اندیشه صد سال بعد از مشروطه". که البته تیتر، انتخاب خود «زمانه» است. شاید این عنوان خیلی بیشتر از آن چه باید کلّی است. شاید بتوان گفت "اهل اندیشه‌ای" که اجازه‌ی بیان دارد. ولی این، همه‌ی آن اندیشه‌ی حاضر در جامعه نیست. حتی اگر حضور این دسته آنقدر پر رنگ باشد که گویی صدایی جز این نیست. کم‌رنگ نگاه داشتن صدای دیگران، دلیل بر نبود ِ آنها نیست.
«زمانه»‌ می‌خواهد صدا و بیان حرف‌ها و اندیشه‌هایی باشد که به سختی شنیده می‌شوند. البته بدون شک «رپ» نوجوانان یکی از این صداهاست. زمان می‌خواهد تا ببینیم «زمانه» تا کجا بازتاب صداها و اندیشه‌ها‌ی متفاوت است. شاید برای همه چیز مرزی وجود دارد که در گذشتن از صافی ِ زمان و عمل می‌توان دید.