به این مطلب شما در بلاگ نیوز لینک داده شد

درباره گنجی، فارغ از اینکه با تصویر پیشنهادی او موافق باشیم یا نه، نظرش درباره اسلام و غرب تضادی با روزنامه‌نگار‌بودنش ندارد. روزنامه‌نگار‌بودن تنها به معنای گزارشگر بودن نیست. گنجی همان زمانی که فعالیت ژورنالیستی می‌کرد هم بیشتر یک تحلیلگر و ستون‌نویس بود. کسی به توماس فریدمن نمی‌گوید که «چون ژورنالیستی، کاری به نظرهای هانتینگتون و یا فوکویاما نداشته باش».

درباره خاتمی و مصاحبه سی‌ان‌ان، به‌نظر من مصاحبه خوبی بود. گفتن از پیوریتن ها هم با وجود بی‌ربطی و نادرستی، خزعبل بی‌ضرری بود که به کلیت مصاحبه‌اش لطمه‌ای نمی‌زد (و حتی به پیامی که می خواست برساند کمک می‌کرد). در نقد خاتمی (چه عملکردش و چه سخنان و گفتگوهایش) نباید همه را یک‌کاسه کرد. در نظر من، عملکرد و سخنان و موضع‌گیری های ۲ سال نخستش درکل خوب بود (برخلاف سال‌های پس از آن، به‌ویژه ۴ سال آخر، که تجسم بی‌عملی و بیهوده‌گویی بود).

پویا جان مثل همیشه نقدی به جا و وارد. ولی یک سئوالی که مرا به خود مشغول داشته این است که آیا این سیاستهایی که در این 27 سال به خصوص سیاستهای خارجی به اجرا درآمده و میبینیم که موفق هم بوده از مخیله کسانی مانند خاتمی و احمدی نژاد و یا مصباح یزدی و جنتی برخاسته؟؟ نگاه کن که اینها همیشه حتی در مقابل اروپائیهای و آمریکائیهای که به قول تو وارد به سیاستهای امروز هستند و به فلسفه بافی و یاوه گوئی هم اعتباری نمیدهند کارتهای برنده را داشته اند و در بازیهای سیاسی برنده های اصلی بوده اند. جریان چیست آیا این صحبتهای خاتمی و نامه های احمدی نژاد و خطبه های نماز جمعه برای رد گم کردن است؟

محمود گرامی فقط باید یادآوری کنم که منظور من از نوشته‌ام درباره‌ی سخنان خاتمی این نبود که آیا من یا شما با آنها موافقیم یا نه. نظر من به کلی‌گویی و مبهم‌گویی بود و این‌که کسی در مقام یک سیاست‌مدار و رئیس‌جمهور منطق سخنانش و محتوای سخنانش چگونه می‌باید باشد. مثلا صرف‌نظر از این‌که ما طرفدار جامعه‌ی مدینه‌النبی باشیم یا جامعه‌ی مدنی، از مجموعه‌ی چند سخن‌رانی آقای خاتمی هم نمی‌شد فهمید که در برداشت ایشان «به عنوان یک سیاست‌مدار» مرزهای میان این دو جامعه چیست.
در مورد گنجی، طبیعتا کسی نمی‌گوید چون روزنامه‌نگار هستی و یا فعال سیاسی (در جریان هدایت اعتصاب غذا) پس به موضوعات پایه‌ای کاری نداشته باش. مهم این است که در چه چارچوبی فعالیت می‌کنی و چه نقش اجتماعی داری. یک فیزیک‌دان هم موقع درس گفتن (یعنی در این نقش اجتماعی عمل کردن)، یک‌باره اصل موضوع را به تبعات فلسفی تئوری‌های جدید اختصاص نمی‌دهد.
امیدوارم توانسته باشم منظورم را بیان کرده باشم.
پویا

به گمانم، منظورم را درست نرسانده‌ام. من می‌گویم برای یک ستون‌نویس و یا تحلیلگر روزنامه، سخن گفتن از مسائل کلی مانند اسلام و غرب، چیز بی‌ربطی نیست. مثال توماس فریدمن (در مقابل هانتینگتون و فوکویاما) را هم برای همین آوردم. اکبر گنجی به عنوان یک فعال سیاسی (که پیشتر هم یک روزنامه‌نگار ستون‌نویس و تحلیلگر بوده است) درباره اسلام وغرب یک سخنرانی گذاشته است. نه عنوان سخنرانی از حوزه کار او (مانند هفته‌نامه راه نو) جداست و نه محتوای سخنرانی نامرتبط به عنوانش. البته اینکه تصویر پیشنهادی او را بپذیریم یا نه بحث دیگری است.

درباره خاتمی و مصاحبه سی‌ان‌ان هم نگفتم که کلی‌گویی و مبهم‌گویی نکرد. گفتم که آن کلی‌گویی (که بخش‌های نادرستی هم داشت) برای آن مصاحبه خاص و در آن شرایط ایرادی نداشت. هدف مصاحبه این بود که تصویری بی‌خطر (و کمی قابل اعتماد) از ایران برای مخاطب آمریکایی نشان دهد.

محمود گرامی، اکبر گنجی نه فقط در این سخنرانی‌ آخر بلکه در سخنرانی‌های دیگر خودش هم (در همین چارچوب روزنامه‌نگار-فعال سیاسی) بحث را به کلی‌گویی‌هایی مانند اسلام و دموکراسی و قرائت‌های مختلف کشانده است. این فعال سیاسی که حرکتی سیاسی مانند اعتصاب غذا یا موضوع حقوق زنان را به میان آورده است، اگر بخواهد چارچوب‌های ایدئولوژیک برای حرکت خودش قرار بدهد، این، همان در هم آمیزی است. اگر به همین سخنرانی آخر نگاه کنیم، شکل بحث، فلسفه‌ی سیاسی و دین و قرائت‌های مختلف دینی است اما مضمون آن موعظه و نصیحت‌گونه‌ای بیشتر نیست. مانند بحث‌های قبلی این سفر مربوط به اسلام دموکراتیک. به همین مصاحبه‌ی آخر هم با رادیو فردا که گوش کنیم، ایشان از قالب یک فیلسوف نو اندیش دینی خارج شده و در قالب یک فعال و حتی رهبر سیاسی پروژه‌ی جنبش ملی نافرمانی مدنی و مبارزه‌ی سیاسی را مطرح می‌کند. (این مصاحبه همین حالا در سایت رادیو فردا هست) جنبشی که از حالا در قالب‌ها و چارچوب‌های فلسفی‌ و جهان‌بینی (سخنرانی همین چند روز پیش) قرار داده‌اند. دوست من، این درهم آمیزی‌ها همان‌طور که نوشتم از طرفی بحث در مبانی را به نصیحت و موعظه و شعار تبدیل می‌کند و از طرف دیگر، مبارزه‌ی سیاسی را هم به سردرگمی می‌کشاند.

در مورد سخنرانی خاتمی، باز هم همان‌طور که اشاره کردم کار در حد حرف و نصیحت بوده و متاسفانه مانده است. در منطق سیاست امروز، این تصویر بی‌خطر و کمی قابل اعتماد از عمل در شرایط واقعی بر می‌آید. مصاحبه‌ها آن هم با رسانه‌ای که این حجم عظیم مخاطب را دارد، شاید وسیله‌ای‌ست برای مطرح کردن خط‌مشی‌های مشخص و دادن پیشنهاد‌های سیاسی عملی برای حل مشکلات. آنچه که کمتر در میان سیاست‌مداران‌مان می‌بینیم.
به هر حال این نظر من بود، محمود گرامی.
پویا

ثبت نام جشنواره کانون فیلم و عکس پلی تکنیک آغاز شد. کلاس هایی با حضور اساتیدی چون فرزاد موتمن، مهران مهاجر، اردشیر عالمی، مازیار اسلامی، محمد تهامی نژاد و... همچنین پخش و نقد فیلم به صورت هفتگی. لطفا لینک بدهید.

salam:man ba ejazaton behetoon link dadam.piroz bashid.

سلام دوست عزیز!
راجع به گنجی و امثال او چیزی نوشتم.
آنچه مشکل اساسی جنبشهای دموکراسی خواهی و آزادیخواهان و مردم کوچه و بازار بنظر میرسد...
خوشحال می شوم آن را بخوانی.

نازلی گرامی ممنونم.
پویا