این روزها با سیاست یا بی‌سیاستی آقایان که سرنوشت پرونده‌ی هسته‌ای کشور ما - بدون حضور ما- روی میز سران 8 کشور صنعتی قرار دارد، گویا باز این پرونده در راه شورای امنیت سازمان ملل است. چون در خبرها بسیار آمده است که شورای امنیت، ‌این پرونده را در چارچوب فصل هفتم منشور سازمان ملل بررسی می‌کند، گفتم بد نیست ترجمه‌ی فارسی مواد مهمی را که کشور ما با آنها سروکار خواهد داشت مرور کنیم. ما با فرهنگی که متاسفانه بیشتر شفاهی‌ست و رو به تقدیر دارد، خیلی وقت‌ها به جایی می‌رسیم که درک درستی از آن نداریم و در مقابل کار انجام‌شده قرار می‌گیریم.
البته ترجمه‌ی این مواد، تخصص ترجمه و حقوق می‌خواهد ولی فکر می‌کنم در چارچوب همین وبلاگ برای مرور ما کفایت می‌کند.

"فصل هفتم
عکس‌العمل در رابطه با تهدیدات علیه صلح، نقض صلح و اقدامات تهدیدآمیز و تجاوزکارانه
بند 41
شورای امنیت می‌تواند برای به اجرا درآمدن مصوباتش، در باره‌ی اقدامات مقتضی که شامل اقدامات نظامی نمی‌شوند، تصمیم بگیرد و شورا می‌تواند از اعضای سازمان ملل بخواهد که جنین اقداماتی را به اجرا درآورند. این اقدامات می‌توانند شامل قطع کامل یا بخشی از روابط اقتصادی و ارتباطات خطوط راه‌آهن، دریایی، هوایی،‌ پستی، تلگرافی، رادیویی و دیگر وسایل ارتباطی، و همچنین قطع مناسبات دیپلماتیک بشوند."

تا اینجا این بند مورد توافق کشورها و از جمله روسیه و چین که تمام سیاست آقایان بر آن‌ها تکیه دارد، قرار گرفته است. کشاندن سرنوشت کشور به زد و بندهای بین‌المللی، آن‌هم در شرایطی نابرابر می‌تواند در بدترین حالت به بند 42 تحول پیدا کند که می‌گوید:

"بند 42
اگر شورای امنیت تشخیص بدهد که اقدامات پیشنهادی در بند 41 غیر کافی هستند یا ثابت شود که غیر کافی هستند، این اقدامات می‌توانند از طریق نیروهای نظامی از راه هوا، دریا یا زمین، که برای حفظ یا برقراری صلح بین‌المللی لازم هستند اِعمال شوند. این اقدامات می‌توانند شامل نمایش قدرت نظامی، محاصره‌ی نظامی و دیگر عملیات نظامی توسط نیروهای هوایی، دریایی و زمینی کشورهای عضو سازمان ملل باشند."

---------
عکس‌های خلوت - بسیار خلوت- این اعتصاب غذای سه‌روزه چه چیزی را می‌خواهد نشان بدهد؟ چنین صحنه‌های تاسف‌آوری را نمی‌شد پیش از چنین اقدامی پیش‌بینی کرد؟ زمان برای اقدامات "پیشاهنگ خلق" بودن چه در طیف چپ یا در طیف "روشنفکر دینی" به سر نیامده است؟

----------
دیروز به خبر جالبی در سیات خبرگزاری البرز در ایران بر خوردم که حکایت از فرستادن 2 گروه استشهادی به لبنان دارد. البته دیر یا زود معلوم خواهد شد که این گروه‌های استشهادی تا چه اندازه واقعیت دارند و تا چه اندازه برای فشار در مذاکرات بین‌المللی به کار می‌روند. اما جالبی خبر در آن بود که سخنگوی ستاد ارسال این افراد می‌گوید: " اعزام این نیروها کاملاداوطلبانه وبااستفاده ازقوانین بین المللی درپوشش افرادعادی صورت پذیرفته است ."
معلوم نیست که کدام قانون بین‌المللی اجازه‌ی ارسال گروه استشهادی را به کشور دیگری می‌دهد. شاید منظور ایشان این بوده که مسافرت این افراد قانونی بوده و دارای پاسپورت واقعی و بلیط پرداخت‌شده‌ی اتوبوس و هواپیما بوده‌اند.
----------
نوشته‌ای در ویژه‌نامه‌ی شرق درباره‌ی کتاب تازه منتشر‌شده‌ی "مکتب تبریز"، ایران در آستانه‌ی تجدد - نوشته‌ی سیدجواد طباطبایی.
----------
پی‌نوشت
در گردش‌ وبلاگی دیدم که بعضی از دوستان از جمله موناهیتا، خورشید خانم، زنانه‌ها، سرزمین آفتاب و شاید تعداد دیگری که من ندیده‌ام به یادداشت قبلی لینک داده‌اند. فکر می‌کنم با وجود این حجم بزرگ اطلاعات و تعداد زیاد سایت و وبلاگ، این توجه نشان دادن جای قدردانی دارد. توجه نشان دادن هم به معنی موافق بودن نیست، بیشتر همان توجه کردن است.
دوستان دیگر از جمله شهرقصه، آشپزباشی و بلاگ‌نیوز و دوستان دیگر هم با لطف‌شان، شامل همین قدردانی من هستند.