بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم یادداشتی که می‌نویسم تکرار آنچه پیش از این نوشته‌ام نباشد. در مورد مشکلات اجتماعی و بخصوص آسیب‌های اجتماعی، آنقدر وضع پیچیده و گسترده است که آدمی احساس نمی‌کند نوشته‌های گذشته و نگرانی‌های تکراری را دوباره‌نویسی می‌کند.
حدود یک‌سال و نیم پیش مطلبی درباره‌ی نسلی از کودکان صیغه و به اصطلاح "سرراهی" نوشتم که تعدادشان روز به روز بیشتر می‌شود اما هویت رسمی به عنوان شهروند جامعه ندارند و حتی از داشتن شناسنامه محرومند. نسلی که به صورت رسمی وجود ندارد و از هرگونه حقوق اجتماعی از همان زمان تولد محروم است. نسلی که از همان ابتدا حاشیه‌نشین ِ حاشیه‌نشینان رسمی است.

امروز در سایت پیک‌نت گفته‌های یک جامعه‌شناس و استاد دانشگاه آمده است:
"رواج ازدواج موقت علاوه بر تاثيرات نامطلوب اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی، باعث بروز انواع آسيب های اجتماعی از قبيل جرم و جنايت، فرار از خانه و فحشا می شود. مساله مهم تر، كودكان حاصل از اين ازدواج ها هستند كه نه شناسنامه ای دارند و نه هويتی. اين كودكان در خانه های پرتشنج و نامتعادل زندگی می كنند ...". در جای دیگر از این گزارش آمده است: "آمار ازدواج موقت ثبت شده در كشور در سال84 حدود 76 % رشد داشته است. حال بايد منتظر عواقب نگران كننده اين رشد بود".
و در آخر اضافه می‌کند: "مسئولان نبايد به خاطر تامين سرپناه برای زنان و يا ارضای غرايز جنسی جامعه را چنين به سمت چاه بی بند و باری اجتماعی و جنسی ببرند".

این در حالی است که معلوم نیست این ازدواج‌های موقت کوتاه‌مدت چگونه می‌تواند برای تامین سرپناه به کار بیاید. در جامعه‌ی امروزی، ایجاد امکانات و سرپناه برای افراد آسیب‌پذیر مانند مادران تنها که بیکار هستند و مردم کم‌درآمد، به عهده‌ی دولت است تا در مدتی کوتاه بتوانند به زندگی و کار و درآمد عادی برای یک زندگی شرافت‌مندانه برگردند. شرافت آنجاست که زنی تنها برای اداره‌ی زندگی خودش و احتمالا فرزندش امکان کار برابرحقوق داشته باشد و از دست‌رنج خودش زندگیش را تامین کند. شرافت‌مندی این نیست که مانند دوران قبیله‌گی،‌ برای مردان برتری بر زنان قائل باشیم و شرافت زن را در خدمت به مرد ببینیم که مجبور باشد برای گذران زندگی تن به چنین خدمتی بدهد. همان‌طور که آن جامعه‌شناس هم می‌گوید این سلب مسئولیت و وادارکردن رسمی زنان به قبول چنین ازدواج‌هایی، نه تنها کمکی به زنان نمی‌کند که در آینده مشکلاتی را برای جامعه و خود آن کودکان بوجود می‌آورد که حتی کم کردن آن مشکلات هزینه‌های سنگینی را به همراه خودش خواهد داشت. ما مردم که سال‌هاست تاوان چنین بی‌سیاستی‌هایی را در بسیاری زمینه‌ها پرداخته‌ایم. به نظر می‌رسد که مشکلات تازه‌ای در راهند و دادن تاوان آنها چه بسا که به فروپاشی‌های جدی اجتماعی بیانجامد.