این روزها شاید کمتر فرصت کنم در اینجا یادداشتی بنویسم. تمام تلاشم را می‌کنم که فاصله‌ی میان پست‌ها زیاد نشود.
دوستان حتما متوجه شده‌اید که مدتی‌ست کمتر خبری از انتشار ترجمه یا مقاله‌ای در اینجا می‌گذارم. دلیل اصلی آن این است که دریچه‌ی سایت زنان متاسفانه و به دلایلی که من نمی‌دانم بسته شده است. نمی‌دانم اصلا بتوان دلیلی برای بستن دریچه‌ها پیدا کرد. اما به کمک دوستان به نظر می‌رسد که روزنه‌ی دیگری باز می‌شود و می‌توان باز نوشت و ترجمه کرد و در آنجا گذاشت.
همیشه تلاش داشته‌ام که دوستان ایران به نوشته‌هایم دست‌رسی داشته باشند و به خاطر همین کمتر در سایت‌هایی که در ایران فیلتر هستند مطلبی می‌گذارم، مگر نوشته‌هایی که در آنجا امکان انتشارشان نباشد. به هرحال همان روحیه و شور و علاقه در من باقی‌ست، در انتظار فرصتی مانده‌ام که با همت دوستان به زودی می‌رسد.
----------
در خبرها بود که "رئیس جدید مرکز امور مشارکت زنان که اکنون به مرکز امور زنان و خانواده تغییر نام یافته، خانم دکتر طبیب زاده نوری در اولین نشست مطبوعاتی خود گفت: تا زمانی که زنده است اجازه نمی دهد ایران به هیچ یک از موافقتنامه ها و کنوانسیون های بین المللی درباره حقوق زنان بپیوندد، چون از طریق دین اسلام و آیات عظام می شود برای حل مشکلات موجود زنان اقدام کرد."
البته این‌ راه حل‌هایی که خانم مسئول پیشنهاد می‌کند و هنوز پس از 25 سال به آن اصرار دارد، نتیجه‌اش همین وضع نابرابر زنان در جامعه‌‌ی امروزمان بوده است.
در این که این نابرابری، ریشه‌دار است شکی نیست ولی اگر ما در مسیر واقعی برای حل مشکل نباشیم، باز هم کاری صورت نداده‌ایم و این ریشه‌دار بودن فقط بهانه‌ای برای سیاست‌های نادرست ما خواهد بود.
پیشنهاد‌های خانم طبیب‌زاده اگر روزی برای جمعی، "آرمان" بود امروز به "شعارهای بی‌پشتوانه" تبدیل شده است. برابری زن و مرد با موعظه‌های اخلاقی درباره‌ی "شاء‌ن" زن بدست نمی‌آید. برابری واقعی در قوانین نهادینه می‌شود. قوانینی که ضمانت اجرایی دارند و به طور موثر عمل می‌کنند.
شکی نیست که کار عظیم و مدت‌دار فرهنگی در جامعه‌ای مثل جامعه‌ی مردسالار ما می‌طلبد تا بر پیش‌داوری‌ها و ستم مضاعف بر زنان بتوان غلبه کرد. نکته اینجاست که بدون آن قوانین نهادینه،‌ این کار فرهنگی در بهترین حالت از موعظه و نصیحت بیشتر نخواهد بود.

درباره‌ی قوانین پیشنهادی کنوانسیون که محافظه‌کاران ما حاضرند "جانشان را بدهند" که در جامعه‌ی ما پیاده نشوند، من ماده‌ی شانزدهم را می‌آورم که در مورد وضعیت زنان در خانواده است و می‌توان قضاوت کرد که پیشنهادهای محافظه‌کاران ما چه خواهد بود:

ماده شانزدهم
1- دولتهای عضو، اقدامات لازم و مقتضی را در جهت حذف تبعیض علیه زنان در تمام مواردی که مربوط به ازدواج و روابط خانوادگی است، بعمل خواهند آورد و بویژه امور زیر را بر مبنای برابری حقوق مردان و زنان تضمین خواهند نمود:
الف- داشتن حق یکسان برای (انعقاد) ازدواج
ب- داشتن حق آزادانه و یکسان برای انتخاب همسر و (انعقاد) ازدواج بر پایه رضایت آزاد و کامل دو طرف
ج- داشتن حقوق و مسئولیتهای یکسان در دوران ازدواج و هنگام انحلال آن (جدایی)
د- داشتن حقوق و مسئولیتهای یکسان به عنوان والدین در موضوعات مربوط به فرزندان، صرفنظر از وضعیت زناشویی آنها. در کلیه موارد منافع کودکان از اولویت برخوردار است.
ه- داشتن حقوق یکسان جهت تصمیم گیری آزادانه و مسئولانه در زمینه تعداد فرزندان و فاصله زمانی بارداری و دستیابی به اطلاعات، آموزش و وسائلی که آنها را برای اجرای این حقوق قادر میسازد.
و- داشتن حقوق و مسئولیتهای یکسان در رابطه با حضانت (سرپرستی)، قیمومت کودکان و فرزند خواندگی یا رسم های مشابه با این مفاهیم که در قوانین داخلی وجود دارد. در کلیه موارد منافع کودکان از اولویت برخوردار است.
ز- داشتن حقوق فردی یکسان به عنوان شوهر و زن از جمله حق انتخاب نام خانوادگی، حرفه و شغل.
ح- داشتن حقوق یکسان برای هر یک از زوجها در رابطه با مالکیت، حق اکتساب، مدیریت، سرپرستی، بهره برداری و اختیار اموال خواه رایگان باشد و یا هزینه ای در برداشته باشد.
2- نامزدی و ازدواج کودکان غیر قانونی است و کلیه اقدامات از جمله وضع قانون جهت تعیین حداقل سن ازدواج و ثبت اجباری ازدواج در یک دفتر رسمی باید ضروری است.

متن کامل کنوانسیون حقوق زنان را در اینجا بخوانید که امیدوارم ترجمه‌ی معتبری باشد.