پی‌نوشت: یاسمن گرامی گذاشتن متن نوشین احمدی خراسانی در مورد سرکوب خشن تجمع زنان را یادآوری کرد که لینک آن را در اینجا می‌گذارم. ياران جنبش زنان را آزاد كنيد ...
----------
هر سال پیش در آغاز تابستان و پیش از تعطیلات که هر کس به سویی می‌رود، در محل کار یک گردش دسته‌جمعی ترتیب می‌دهیم. گاهی یک گردش علمی در طبیعت، گاهی گردشی تاریخی در جایی که کمتر دیده یا شنیده‌ایم. عصری و شبی و شامی و شرابی و گپی.
امسال به همت منشی تاریخ‌دوست‌مان، برنامه، دیدن یک قلعه‌ی قدیمی قرون وسطایی بود که معمولا برای بازدید همگان نیست و گویا این خانم علاقمند از طرف انجمنی که عضو آن بود این امکان را برای ما هم فراهم آورده بود. راهنمای جوانی هم از همان انجمن ما را در این قلعه‌ی قدیمی به اعماق تاریخ برد.
در یکی از راهروهای تاریک این قلعه به سلول زندانیان که رسیدیم از مجازات‌هایی می‌گفت که در آن روزگار مرسوم بوده است. در حدود سال‌های بین 1600-1400 میلادی، مجرمی که برای اولین بار دستگیر می‌شد در میدان شهر شلاق می‌خورد. به اصطلاح امروزه در ملا‌ء‌عام. گاه آنقدر طولانی که باید شلاق به استخوان پشت مجرم می‌رسید. در صورت تکرار جرم به قطع عضوی از بدنش محکوم می‌شد که معمولا به نوع جرم بستگی داشت و انگشتان دست، خود دست و حتی از بازو را شامل می‌شد. قطع عضو‌ها هم در پیش چشم مردم انجام می‌شد.
فقهای مسیحی کلیسای حاکم در این دوران این مجازات‌ها را تعیین می‌کردند و انجام می‌دادند.
مجازات مرگ حتما در حضور مردم انجام می‌شد. و طبق گفته‌ی این راهنما، مردم زیادی هم برای تماشای جان دادن مجرم در میدان شهر جمع می‌شدند. در تمامی این مجازات‌ها و شیوه‌ی اجرای آن کلیسا نظارت کامل داشت و همیشه باید کشیشی برای نظارت بر اجرای درست مجازات در محل حاضر می‌بود.

همینطور که راهنمای جوان برای گروه ما تعریف می‌کرد، بی‌اختیار به یاد همین صحنه‌ها افتادم که گاه و بی‌گاه در گوشه و کنار دیار ما انجام می‌شود. این بار مجازات‌کنندگانی دیگر اما همان روش‌ها، همان منطق. کسی هم زحمت این را به خودش نمی‌دهد که آیا آن شیوه‌ها جواب داد؟
همین شیوه‌ی ما جواب داده است؟ پس چرا با وجود این همه موعظه‌های اخلاقی یا مجازات‌های این‌چنینی، روز به روز، هم جرایم و هم تعداد مجرمان زیادتر می‌شود؟

صحبت‌های راهنما که تمام شد و پس از این گردش تابستانی برای شام خوردن برگشتیم، باز هم این سوال در ذهنم مانده بود که ما در کجای تاریخ ایستاده‌ایم؟ چرا هنوز هر گوشه‌ای از زندگی‌ و اندیشه‌مان در دورانی اینقدر دور از هم پَرسه می‌زند؟ نمونه‌ها زیاد است. و تلاش کرده‌ام هرازگاهی که چیزی به ذهنم می‌رسد در این وبلاگ بیاورم.