mesle hamisheh negarAn
mesle man :)

leila

بطور 100% با تو دوست مهربانم موافقم... ولي همه يک چيز ديگري مي گويند... من بشخصه معتقدم نبايد اشتباهات گذشته را تکرار کرد... با برنامه ريزي دقيق، آموزش هاي همگاني، آشنا کردن چه زن، چه مرد به حقوق انسانيش و ... اين حرکتها بسيار تأثير گذار تر خواهد بود تا اين حرکتهاي ناگهاني که نتيجه اي جز خشونت و خفقان بيشتر و به انزوا کشاندن انسانهايي که مي توانند مفيد باشند، در بر ندارد ... شايد زمان بيشتري براي آموزش و آگاهي دادن نياز باشد، اما مسلماً نتيجه اش بهتر و همه گير تر خواهد بود. اين آموزش ها حتي مي تواند از تشکلهاي کوچک خانگي در ميان زنان و مردان فاميل صورت بگيرد. تنها اين زنان نيستند که بايد آگاه باشند، بلکه مردان نيز بايد بسياري از مسائل را بدانند.
بهر حال من دگر انديشي اين جماعت را تحسين مي کنم، اما اين شهامتي که از آن ياد مي شود را خير... من اين حرکتهاي خياباني را زماني درست مي دانم که در برابرش حکومتي ديگر قرار داشته باشد، نه از اين نوع حکومتي که در حال حاضر حاکم است. حکومتي که مهرورزيش، باتوم است! من معتقد هستم که ما ايرانيان دو مشکل عمده و بزرگ داريم: 1- داشتن حافظه کوتاه مدت. 2- عجول بودن و توقع آنکه ره صد ساله را يک شبه بپيماييم.
اينها تنها نظرات شخصي من بود و قصد اهانتي هم به هيچ کس در ميان نبوده.

Salaam Pouya aziz
Dastat dard nakod. dour hasti vali tajziy-e va tahlilat manteghi ast
Baa omid

این تجمع را نبوده ام . اما پویا من باب مثال در تجمعاتی که به جهت حمایت از گنجی و زر افشان تشکیل گردید چهره ها نا آشنا نبودند . نظرم نسبی ست البته . اما در اشاره به گفته های آغازینت آوردمش .

آشیل جان منظور من هم همین است که متاسفانه تعداد محدودی هستند که هر بار از خودشان مایه می‌گذارند و تقریبا همه جا هستند. از طرف دیگر همین‌ها هم هستند که در انجمن‌های مدنی فعال هستند، جایی که ارتباط مستقیم با مردم، حالا یا زنان یا کودکان کار و مثل اینها داری. نگرانی من این است که آن ارتباط بتدریج کم‌رنگ شود. حالا یا همین تعداد محدود را دستگیر کنند یا مزاحم‌شان بشوند و خسته‌شان کنند. بسیاری از دوستان ما از درون همین نهادهای مدنی و فعالیت‌های مدنی جوشیده‌اند. آنجا جایی است که می‌توانی فعالیت اجتماعی و مدنی و دموکراسی را تمرین کنی و خودت و دیگران هم در عمل این را تجربه کنی. نه فقط با مقاله و سخنرانی‌های فلسفی و جامعه‌شناختی که متاسفانه در کشور ما بهانه‌ای شده برای کلی‌گویی و نگفتن گفتنی‌ها.
نگرانی من بابت ضعیف شدن تدریجی این نهادهای غیردولتی است.
شاد باشی
پویا

خصوص آنکه بسیاری از شرکت کنندگان به نوعی خود را غریب و تنها می پندارند در فراخوان هایی از این دست و زمانی باید تا به دیگران ملحق گردند ، که بر بانیان برگزاری ست که مدیریت بر فراخوان را به گونه ای فراهم آورند تا بر سرگشتگی و غربت بسیاری از مدعوین گمنام پایانی باشند .این را گفتم چون همیشه خودم هم احساسی این چنینی داشته ام . شاد باشید پویا

آشیل گرامی، این موضوع ناهماهنگی‌ها و پراکنده‌گی‌ها را در وبلاگ‌های دیگر هم که آمده بودند خواندم که وقتی به آنجا رسیده بودند نمی‌دانستند چه کنند و به اصطلاح کسی نبوده که آنها را پذیرا بوده باشد و راهنمایی کند. بعضی هم برداشت کرده بودند که شاید "خودی" نیستند. منظورم به هر حال وجود این بازتاب‌ها بود. هر چند که همه‌ی این‌ها شاید فقط سوء‌تفاهم باشد و نه چیز دیگر. شاید هم واقعیت دارد.
نوشته‌ی این پست من جنبه‌ای خیلی کلی‌تر دارد اما این را هم نوشتم که گفته باشم این‌ را که می‌گویی در وبلاگ‌های دیگر هم مطرح شده است.
شاد باشی
پویا

به نظر شما در برابر فیلنرینگ باید چه کا رکرد؟

دلم خيلي برات تنگ شده دوست من
اميدوارم سالم و سرخوش باشي

من هم اون روز به هفت تیر رفتم اما راستش جرات نکردم از یه حدی جلوتر برم. ببین من منکر تمام انرژی و از خود گذشتگی ای که توسط این فعالان هزینه می شه نیستم. اما این هم یک واقعیته که من با خودم فکر می کنم که اگر منو بگیرن هیچکس حتی متوجه هم نمی شه (ببین موضوع حتی بالاتر از نگرانی یک شب یا دوشب خانوادس و عدم اطلاعشون، موضوع اینه که وقتی دستگیر کنندگان هم بفهمن هیچ گروه یا دسته ای دنبال تو نیست و حتی تورو نمی شناسه، هیچ جا اسمت تو اینترنت و تو لیست دستگیر شده ها نیست و.. و.. اونجاس که دیگه هر برخوردی متصوره. چون براشون هزینه ای نداره.) مسلما همه خبرنگار، حقوقدان یا حتی فعال سیاسی و... نیستن که هم دوستان و ارتباطات گسترده تری در این زمینه ها داشته باشن و هم بتونن تمام وقت روی این موضوعات زمان بگذارن. پس اگر یک روزی تونستین که اونها (آدمهایی مثل من که راجع به ابن موضوعات دغدغه دارند اما درعین حال خودشونو غریبه می بینند) رو هم به مشارکت تشویق کنین این حرکتا می تونه موفق باشه، درغیر این صورت بیشتر هزینه خواهد داشت تا نتیجه.

مینای گرامی، این موضوع غریبه بودن را این روزها در جاهای مختلفی در اینترنت خوانده‌ام. من فکر می‌کنم اگر موضوع، به این حادی باشد جای نگرانی دارد. دوست من فقط خواستم بگویم نظری را که لطف کردی نوشتی بی‌تفاوت از کنارش نگذشتم.
شاد باشی
پویا

دوست عزیز موضوع واقعاً به همین حادیه، نه به خاطر مسایل احساسی و اینکه به همه باید احترام گذاشت، همه حق دارند و از این حرفها (که البته اینها هم به جای خودش درسته). اما به این دلیل که برای موفقیت (و بخصوص موفقیت سریعتر) هر حرکتی باید گروه های مختلف و بخصوص توده مردم رو به مشارکت تشویق و ترغیب کرد، نه اینکه باعث انفعال بیشتر شد. بخصوص در حرکتی مثل تجمع. اگر دقت کنی الان همه دارن راجع به این بحث می کنن که اصلاً تجمع درست هست یا نه؟ هزینه هاش بیشتره یا نتایجش؟ اون هم تازه یک تجمع بدون فریاد و کاملاً مسالمت آمیز. به نظر من در هر تجمعی یک نقطه سر به سر وجود داره!(ببخشید که یکم با دید حسابگرانه دارم می بینم!) یعنی اینکه اگر تعداد شرکت کنندگان از یک حدی کمتر باشه هزینه هاش برای برگذارکنندگان و کل فعالیت بیشتر از نتایجش خواهد بود و بالعکس هرچی مشارکت بره بالاتر نتایج بهتر از هزینه ها. نه اینکه واقعاً بشه حکم کلی داد که تجمع الان هزینه هاش بیشتره، یعنی می خوام بگم که این موضوع کاملاً با تعداد شرکت کنندگان و جذب مشارکت عمومی در ارتباطه.
اما از این طرف هرچی تعداد شرکت کننده ها کمتر باشه هزینه های طرف مقابل (دستگاه حکومت) کمتر خواهد بود و حتی نتایج زیادی (از قبیل ارعاب، ساکت کردن فعالان موجود، ناامید کردن اجتماع و مانور تبلیغاتی روی اینکه کل حرکت اصلاً پایگاه مردمی نداره، مربوط به بیگانگانه و...) خواهد داشت.
من فکر می کنم که فعالان باید روی این موضوع و روشهای جذب مشارکت عمومی (برای بالا بردن درصد موفقیت فعالیت) تمرکز بیشتری داشته باشند. می دونی راستش احساسم اینه که بعضی از دوستان اتفاقاً ترجیح می دن این دایره بسته تر باقی بمونه و حتی مسایل کودکانه ای مثل اینکه محور این فعالیت ما بودیم و...) که این موضوع بخصوص در درازمدت برای همین دوستان اشتباه خیلی خیلی خطرناک و دردسرسازیه.