دیروز چند نفر از زنان برای دیدن بازی فوتبال تیم ملی کشورمان به استادیو آزادی رفته بودند اما "دقایقی پس از آغاز تجمع، آنگونه که شادی صدر وکیل و فعال حقوق زنان به رادیو فردا از محل واقعه در مقابل استادیوم آزادی گفت، ماموران زن و مرد نیروهای انتظامی آنها را کتک زده و پراکنده کردند."
گزارش رادیو فردا را در اینجا بخوانید.
----------
"و به آذين آمد. آمد تا اندکي بعد به بند رود. اين بار اما شش سال طول کشيد. شش ماه در بند "آقايان" وشش سال در زندان "حاجي آقا". و در همه عمر دراز فقط يک بار گريست. پرسش نامه اي را بدر سلول ها آورده بودند نيمه شبي در خرداد 62. پاسخ به آن معنائي چز اعتراف به جاسوسي نداشت. شب تاصبح چراغ هاروشن بود. سحرگاه بازجو آمد. همان که بعد ها معاون وزير و سفير شد و چه سفاک بود. هر کدام از ما چهار سلول کنار هم در کميته مشترک زمان شاه و زندان توحيد زمان انقلاب جوابي داديم و سيلي خورديم. پير مرد فقط گريست و سيلي خورد. گريست و سيلي خورد".
یادداشت کامل آرش اعتماد را در سایت روز بخوانید.

در جریان نمایشگاه کتاب تهران خواندم که آقای خامنه‌ای وقتی بعضی کتاب‌های زنده‌یاد به‌آذین را در غرفه‌ای دیده بود سوال کرده بود که راستی حال آقای به‌آذین چطور است؟
بی اختیار از خودم پرسیدم وقتی به‌آذین را در سال 62 با تن و روحی شکنجه‌شده و خرد در تلویزیون به نمایش گذاشتند هیچکس از آقایان از حال او خبری نگرفت. معمولا از دانسته‌ها خبری نمی‌گیرند. هیچ چیز که برای به‌آذین پیدا نکردند، مجبورش کردند به جاسوسی اعتراف کند. خودش را نفی کند و از جمله بگوید که تمام حرف‌ها و تحقیقاتش را درباره‌ی تاریخ و بویژه جنبش جنگل و میرزاکوچک خان و تاریخ آن دوران پس می‌گیرد. اما «جان شیفته» زنده ماند و خرد نشد. و در آخرین مصاحبه‌اش با شرق هنوز از انسان می‌گفت و آزادی.

اینها آن خشونت نهادینه‌ای‌ست که در پست قبلی نوشتم که افتخاری برای آن نیست.