دوستان، مطلب امشب کوتاه نیست امیدوارم حوصله کنید و بخوانید.

"رويا طلوعي، 40 ساله، هنگامي که از امضا کردن ورقه اعترافاتي که بزور از او گرفته بودند، سر باز زد، مورد ضرب و شتم و تجاوز ماموران وزارت اطلاعات قرار گرفت. زماني که او را تهديد کردند که دو فرزندش را در مقابل چشمانش آتش مي زنند، قبول کرد که نامش را پاي ورقه بنويسد.
شش شب پيا پي در زير زمين زندان از او بازجويي شد و بازجو ها از او مي خواستند که اعتراف کند که تظاهرات را او بر پا کرده و از روي فهرستي که جلويش گذاشته بودند، هويت همکارانش را در اين توطئه فاش کند.
رویا می‌گوید: "وقتي از انجام کاري که خواسته بودند سر باز زدم، به من سيلي زدند. اما بعد از شش شب، روش عوض شد. من را با دو مرد در يک اتاق تاريک کوچک تنها گذاشتند. يکي از آنها که خودش را اميري معرفي کرد، معاون دادستان بود. مرد ديگري بسيار بد دهن بود و حرف هاي رکيک مي زد. آنها پشت سر هم به من سيلي زدند. بقيه شب کاري با من کردند هيچ زني هرگز نبايد تجربه اش بکند. اميري گفت که من تو را به دار مي زنم، اما قبل از آن، بلايي به سرت مي آورم که ديگر هيچ زني جرات کند، دهنش را اينجا باز کند." بعد به او تجاوز کرد.
وقتي او از اميري مي پرسيد که چطور مي تواند دست به چنين کاري بزند؟ اميري به او مي گفت که فقط اسلام و حکم روحانيون براي او اهميت دارد. حمله آنها باعث کبودي و خونريزي اش شده بود، اما او همچنان از امضاي ورقه سر باز مي زد. او در مقابل از حمله کننده خشنش مي خواست که با يک وکيل ملاقات کند و با فعالان بين المللي حقوق بشر گفتگو کند.
شب بعد، به دليل اينکه هنوز خون ريزي مي کرد و به اصطلاح "نجس" شده بود، مورد آزار جنسي قرار نگرفت. در عوض به او گفتند که فرزندانش را در مقابل چشمانش آتش مي زنند.
عاقبت در هم مي شکند. خانم طلوعي مي گويد: "خودم را به پاهاي اميري انداختم و التماس کردم به بچه هايم آسيب نرساند. گفتم که هر کاري که بخواهند انجام مي دهم و هر چيزي را که بخواهند، امضا مي کنم." او اعتراف مي کند که با مصاحبه کردن با رسانه هاي بيگانه و رهبري تظاهرات، عليه رژيم توطئه کرده است، اما مي گويد که همدستي نداشته است."
مصاحبه‌ی رویا طلوعی را در اینجا بخوانید. امیدوارم که فیلتر نباشد.

چند روز پیش که آقای مسعود بهنود درباره‌ی آدم‌کشی و جنایت توسوکی در بلوچستان، ادعا کرده بود که "این جنایت‌ها در میان ما ایرانیان سابقه ندارد" و چنان از انسان‌دوستی ایرانیان گفته یودند که گویا هیچ خشونت و بیدادی بر ما نرفته، تصمیم گرفتم یادداشتی برای تازه کردن حافظه‌مان در اینجا بنویسم، که مخصوصا ننوشتم. امروز وقتی گفته‌های بانو رویا طلوعی فعال زنان اهل کردستان را که چندین روز مشمول این "عدم خشونت" ایرانی بوده و در زندان مورد تجاوز قرار گرفته است خواندم، از تعلل خودم در نوشتن آن یادداشت شرم کردم.
وقتی که آقای بهنود در گفتگو با روزنامه‌ای جرات می‌کند که چنین ادعا کند: " اين درد که چنين وحشی گری در ميان ما ايرانيان نبود. به نداشتن سابقه و تجربه خشونتی چنين عريان مفتخر بوديم"، ما چرا نباید حقیقت‌ها را عریان کنیم؟ تا ما آنچه را در طول تاریخ بر ما رفته عریان نکنیم چگونه می‌خواهیم بار دیگر همان را تکرار نکنیم؟ با افتخار به دروغ به کجا خواهیم رسید؟

مگر ما نبودیم که همین صدوپنجاه سال پیش بابیان را شمع‌آجین می‌کردیم و در خیابان‌ها در کارنوال هلهله و شادی بر روی آنها آب دهان می‌انداختیم؟ اگر یادمان رفته که شمع‌آجین چیست، همان سوراخ کردن بدن انسان‌های زنده با نوک خنجر و گذاشتن شمع روشن در آن سوراخ‌هاست. مگر هر دسته‌ای از این مردمان را برای پاره‌ پاره شدن میان صنف‌های مختلف تقسیم نکردیم تا در این وحشی‌گری ملی کسی بی‌گناه نماند؟
مگر چند سال بعد روشن‌فکران‌مان را در تبریز زیر درخت نسترنی سر نبریدیم؟ مگر چند سال بعد دسته‌دسته آزادی‌خواهان را در باغ‌شاه نکشتیم و خفه نکردیم؟ و باز دیری نگذشت که قصری را که زندان کرده‌ بودیم و هنوز قصر نام آن بود، به محل شکنجه و تجاوز با بطری به جوانانی که تنها جرمشان خواندن یک نشریه و کتاب بود تبدیل نکردیم و آدم نکشتیم؟ شاید فقط 14-13 سال دیگر لازم داشتیم تا تخت خشونت و بی‌رحمی را در حمام زندان فلکه بزنیم و غوغای خشونت برپا کنیم.

این‌ها گذشته‌های دور است؟ فکر نمی‌کنم پنجاه سال و شصت سال برای ملتی، چندان دور باشد. اما بقیه را می‌گذاریم و جلوتر می‌آییم شاید یادمان باشد که درسال‌های 60 ، دختر نوجوان ترس‌خورده‌ای را که برای فروختن روزنامه‌ای در خیابان فاتحانه صید کرده بودیم و با کمال خلوص و ایمان به حق، به اعدام محکومش کرده بودیم، در شب آخر هم این "رحم و شفقت" ادعایی ما دست از سر او بر نمی‌داشت و با تنی خورد و به زور تصرف‌شده، او را به آخرین صبح‌گاه زندگیش می‌رساندیم. و نه یکی و نه دوتا و "عدم خشونت" ما همچنان قربانی می‌گرفت. تا سال 67 که باز با کامل خلوص و ایمان اما این‌بار با عجله‌ای بی‌مثال هزاران نفر را به دیار نیستی فرستادیم.
و چند سالی بعد روشن‌فکران، حتی پیرمرد ادیبی مانند سعیدی سیرجانی، را طعمه‌ی "عدم خشونت‌مان" کردیم و دیگران و دیگران تا فرج سرکوهی تا نوبت برسد به پیرمرد و پیرزن خانه‌ی قدیمی کوچه‌ی هدایت. که داریوش و پروانه را با خنجر دریدیم.

این‌ها را جوان‌ترین دوستان هم باید یادشان باشد. تا برسد به زهرا کاظمی و امروز که رویا طلوعی در رستورانی در خارج از کشور با هق هق گریه به ما بگوید که ما خشونت‌گریم و مایه‌ی افتخاری هم نیست. که جای شرم برای هر انسانی دارد، بخصوص اگر ایرانی باشی. اینکه در دارفور سودان بچه‌ی شیرخواره را از بغل مادر جدا می‌کنند و در آتش می‌اندازند، وجدان ما را آسوده نسازد که خدا را شکر که ما اینچنین نیستیم. شاید هستیم اما فقط چشمان‌مان را بسته‌ایم تا آبروی‌مان را حفظ کنیم. آدم‌کشی توسوکی از خشونتی که ما در جامعه نهادینه کرده‌ایم جدا نیست. اگر او در صحرا سر می‌برد و جنایت می‌کند، ما در سلول به دخترک نوجوان و زن چهل‌ساله و پیرمرد شصت و چندساله هم رحم نمی‌کنیم.

ما تنها زمانی می‌توانیم از خشونت دوری کنیم که خشونت‌گری امروزمان را نفی نکنیم. اولین گام هر معتاد به الکل یا مواد مخدر این است که بپذیرد معتاد است، گرفتار است.
چشم بستن و انکار خشونتی که در چند قدمی ما در جریان است،‌ افتخار نیست، خودفریبی‌ست.