پویا جان از همه گفتی جز از نقش خودت و دیگرانی که به دوم خردارد توهم داشتند. ببین دوست عزیز من نه میخواهم کسی را متهم کنم و نه اینکه بر سر خود و دیگرانی که از همان آغاز میگفتیم از این اصلاح طلبان چیزی در نخواهد آمد ، آب پاکی بریزم. فقط همانطور که خودت گفتی میخواهم خودمان را برای پیچ بعدی آماده کنم. پویا جان به نظر من این فقط خاتمی و اطلاح طلبان نبودند که به بالا نگاه میکردند و همیشه هر تغییری را از بالا خواهانند چرا که میدانستند و هنوز هم همه همین مشارکتیها به درستی بر این باورند که اگر حرکتی از پایین شروع شود باید فقط و فقط در تحت کنترل نیروهای وفادار به نظام باشد و الا دیگر نه از تاک خبری خواهد بود نه از تاکستان. پویای عزیز مصاحبه های این آقایان را بخوان (مخصوصاً میگویم آقایان ، چرا که تک و توک زنانشان هم مردسالارس در مغز استخوانشان جای دارد)، به وبلاگهای وابسته به این جریان نگاهی بیانداز، تفاوتی میبینی؟ هنوز که هنوز است میگویند ره آورد امام راحل، راه امام ....دموکراسی دینی...ایران اسلامی...و هزاران، با عرض معذرت مضخرفاتی، که مردم نه تنها دیگر گوششان بدهکار نیست بلکه آنها را به نوعی بیتفاوتی همراه با پناه آوردن به خرافات و چاه جمکران و...دیگر کشانده. پویا جان چرا اینچنین است چرا هنوز بعد از سالها که به نوعی اگر کسی صداقت و درایت داشت میداند که هر چه هست از این نظام و ایدئولوژی نشئت میگیرد. چرا آقایان و خانمهای مترقی خارج نشین که همه ماشالله ده تا دکترا در جیبشان دارند برای تصمصم گیری به جریان به غایت فرصت طلب واپس گرایی مانند مشارکت چشم میبندند (به اصطلاح سکولار و جمهوریخواه) و حتی تصمیم گیری خود را منوط به امواضع این جریان میکنند؟

به نظر تو چرا سازمان اکثریت و حزب توده در هما ن مقطع 57 و بعد از آن به پشتیبانی کور از رژیم برخواستند؟ و چرا بعد از گذشت این همه سال و رو شدن این وقایع، این جریانها یه دنبال رفسنجانی و بعد خاتمی روان شدند؟ و حالا همان آنها ،اگر کاسب نشده اند و مغازه ایرانی باز نکرده اند که مجبور باشند به خاطر خوار و بار هم که شده با مشارکتیها خوش و بش کنند ، بلکه رفته اند دکترا گرفته اند و خوب میخواهند از این پرستیژی که در اروپا و آمریکا چیزی عایدشان نمیشود بهره ا ی ببرند و خوب باید دم اصلاحطلبان را ببینند و....
پویا جان دوباره تکرار میکنم واقعاً قصدم روشن شدن وقایع است و نه چیز دیگری، اینها سؤالات و مسائلی هستند که من هر روز با خود حمل میکنم و به دنبال جوابی برای آنها هستم. به نظر من سیاستهایی را که حزب توده ( منظورم افراد نیست، منظورم جریان و آن سیستم فکری است که در افراد به نوعی جا گرفته به مانند سنت و یا فرهنگ در یک ملیتی) در همان سالهای بیست عرضه کرد، و همان عملکرد را در روز بیست و هشت مرداد دنبال کرد، و باز همانها را در جریان قیام و بعد از آن پیگیری کرد و هنوز بازهمان روشها و عملکردها هستند که دارد در ترکیبهای مانند جمهوری خواهی و....به زنده گی خود ادامه میدهند اگر چه اکثر حاملین آنهامیگویند دیگر به سازمان و حزب وابسته گی ندارند و به سازمان و حزبشان انتقاد دارند. پویا جان همه مطالبی را که در بالا گفتم را در یک جمله خلاصه میکنم: نداشتن اعتقاد به مردم و چشم داشتن به بالا.
به دنبال سر منشأ قدرت بودن و ندیدن قدرت اصلی یعنی مردم ،صاحبان اصلی سرزمین و ثروتهای آن. حال مدام در انشاء ها و اعلامیه ها و بیانیه ها از دموکراسی دینی و سکولار گفتن ، تودها را مقدس شمردن و....همه و همه حرفی است بر روی کاغذ ولی عملکرد چیز دیگری میگوید.

پویا جان چرا همه اینها را گفتم؟ برای اینکه واقعاً میخواهم بدانم کجا اشتباه کردم، کردی، کرد، کردیم، کردید، کردند. و برای آینده و آینده گان تجربه ای به جا بگذارم(یم).
همانطور که در پستی که در وبلاگ ام گفته ام من این رژیم را یک رژیم توتالیتر اسلامی میدانم ولی اعتقاد دارم که توتالیتر بودن و فکر کردن فقط مختص به اسلامیستها نیست و بر این باورم که سیاسیون ما چه چپ و راست و رادیکال و ...سیستم فکریشان توتالیتری است، به خصوص که سرچشمه تغذیه فکری روشنفکران و فعالین سیاسی ما از یک منبع نشعت میگرفت. به همین خاطر معتقدم که اگر به جای خمینی، فرخ نگهدار و مسعود رجوی و حسین روحانی و ...به قدرت میرسیدند ما در همین جایی که الان ایستاده ایم قرار داشتیم ولی خوب با قدر ی تفاوت.

ضمناً در مورد قضیه توهین به زن هم همین الان دارم برای وبلاگم مطلبی مینویسم. موفق باشی

مونای گرامی ممنونم از توجه و حساسیتی که داری.
در مورد نوشته‌ام، تلاشم بر این بوده که جنبشی را که در واقعیت وجود داشته و عمل اجتماعی را که واقع شده بررسی کرده باشم. واقعیت این‌ است که جنبش اجتماعی ایران جدا و بیرون از اراده و آرزوهای کسانی که در خارج هستند شکل گرفت، چه همان‌ها که تو نقدشان می‌کنی یا آنها که با مواضع‌شان موافقی. در مورد گروه‌هایی که گفتی طبیعتا باید خودشان پاسخ‌گوی مواضع‌شان باشند. اما در یک جا موافقم، که همه برداشتی ساده‌انگارانه از موضوع جامعه‌ی مدنی و دموکراسی و حق مشارکت جمعی داشتند.
موضوع دیگر هم اینکه آنطور که نوشته‌ای مانند این است که ژنی وجود دارد و فطرتی وجود دارد که از بیخ و بن با مشارکت مردمی مخالفت می‌ورزد و این گروه‌ها و افراد دارای آن ژن هستند، یا اینکه منافع شخصی دارند. این با بررسی یک روند اجتماعی هم‌خوانی ندارد چون چرایی را توضیح نمی‌دهد و در حد ادعا می‌ماند.
مردم در داخل ایران با تجربیات و دید خودشان که حتما مطابق تجربه و دید من و تو نیست در زندگی اجتماعی شرکت می‌کنند. دانشجوی ایرانی برای اعتراض به اختناق و عدم رعایت حقوق‌بشر عکس آقاجری را بلند می‌کند. سرود یاردبستانی را می‌خواند. در همین وبلاگ‌ها بخوان: افرادی مطرح هستند، روشنفکرانی روی‌شان بحث می‌شود که جایی در تجربه‌ی زندگی من و تو ندارند. این تجربه‌ی زندگی آنها در ایران است. عمل اجتماعی آنها هم رنگ همین را دارد. با کنار کشیدن و گفتن اینکه: این جنبش من نیست، کار را ساده‌تر نمی‌کنی. حتی اگر در پایان کار و شکست بتوان گفت: ما که گفته بودیم.
نقد واقعیتی که در جریان بوده است و برای همه، قابل لمس، بهتر می‌تواند در یک تفکر و نقد عمومی شرکت کند.
بدون شک تفاوت دید من و تو وجود دارد. واقعیت آنقدر پیچیده هست که من و تو متفاوت فکر کنیم. این را بپذیریم.
باور کن نه من پویا به گروهی وابستگی مستقیم یا غیر مستقیم دارم، نه پولی و حقوقی گرفته‌ام، نه دیارم را سال‌هاست که دیده‌ام و موقعیتی دارم و نه ژنی فطری یا فکری در من وجود دارد. فقط یک چیز است: برداشت من این نوشته‌هایی‌ست که می‌نویسم.
این پارگراف آخری کمی هم حالت شوخی داشت هرچند که واقعیت دارد.
شاد باشی
پویا

پویا جان من اصلاً منظورم تو نبودی عزیز. میخواستم به در بگویم که دیوار گوش کند. البته فکر میکنم خودت هم میدانی و تو هم خواسته ای که به در دیگری بگویی که دیوار دیگری هم بشنود، مگر نه؟ :-)

اتفاقا ابدا اینطور نیست! ((:
من چنین برداشتی از نوشته‌‌ات نکردم و خودم هم منظور دیگری از نوشته‌ام نداشتم.

شاد باشی
پویا