در خبرها جسته و گریخته آمده است که رامین جهانبگلو روشنفکر ایرانی چند روزی‌ست که دستگیر شده است. به نوشته‌ی روزآنلاین همسرش در پاسخ به اینکه آیا دستگیری او حقیقت دارد فقط گریه می‌کرده است. آنچه بر امثال سعیدی سیرجانی، فرج سرکوهی، سیامک پورزند و زهرا کاظمی رفت فقط نگرانی‌ها را بیشتر می‌کند.

جهانبگلو نوشته‌ها و سخنرانی‌های زیادی در باره‌ی مدرنیته، روشنفکری و از آن جمله نقد "روشنفکری دینی" بعنوان یک مفهوم دارد. در جایی می‌نویسد: "شاید بتوان گفت که وظیفه‌ی اصلی روشنفکر در جامعه‌ای که فاصله‌ی میان حقیقت و دروغ مخدوش شده است، زندگی و مبارزه برای حقیقت است"* و در جای دیگری ادامه می‌دهد: "این پیکار برای حقیقت در برابر قدرت همواره مبارزه‌ای خشونت‌پرهیز است که حربه‌ی اندیشه‌ی انتقادی را علیه اقتدارطلبی فکری و اجتماعی بکار می‌گیرد. پس حقیقت‌جویی روشنفکر به معنای انتقام‌جویی نیست".*

چرا پس از 27 سال هنوز باید در این توهم بود که با بگیروببند و داغ و درفش می‌توان اندیشه را متوقف کرد؟

* به نقل از کتاب رامین جهانبگلو «بین گذشته و آینده»