آنچه سیاست‌های واقعی آقایان را در مورد کارگران نشان می‌دهد سخنرانی‌های کلیشه‌ای "مستضعفان"، "محرومان" و "دست‌های پینه‌بسته" نیست. لباس پنج‌هزارتومانی و پیکان زنگ‌زده‌ و فقیرنمایی هم نیست. سخن گفتن از اینکه "ايجاد تشكل‌هاي كارگري چيز خوبي است و شما كارگران خود مي‌توانيد طبق قانون برنامه‌ريزي و اين تشكل‌ها را ايجاد كنيد" هم نیست.

آنچه واقعی‌ست زندگی اکثریت افراد جامعه و از جمله کارگران است. رانندگان شرکت واحد همین "چیز خوب" را تشکیل دادند اما نتیجه‌ی درخواست مطالبتشان توسط همین "چیز خوب" ضرب و شتم و زندان و بیکاری بود. دخترک 12 ساله‌ی آنها را هم از رختخواب بیرون کشیدند و به همراه مادرانشان در مینی‌بوس به بازداشت‌گاه بردند تا دیگر هیچ کارگری فکر این "چیز خوب"‌ هم از خیالش نگذرد. این همه تظاهرات و اعتراض‌ها را کارگران برای دست‌مزدهای عقب‌افتاده‌شان می‌کنند. من در جایی ندیدم مدیران که به گفته‌ی رئیس‌جمهور در خدمت کارگران هستند برای حقوق‌‌شان و وضع بد زندگی‌شان اعتراضی کرده باشند.
این تعداد روزافزون کودکان کار و وضعیت وحشتناک زندگی‌شان در خیابان‌ها است که واقعی‌ست.

اما به گفته‌ی آقایان "کارگران ما همه هسته‌ای هستند". کارگری که یک‌سال است حقوق نگرفته از حقوقش که پایه‌ی زندگی خود و خانواده‌اش است می‌گذرد اما از "انرژی هسته‌ای" نمی‌گذرد.
حق مسلم کودک 8-7 ساله در خیابان‌ها، غذای کافی و جای خواب و کلاس درس و مدرسه و بازی نیست. این‌ها حق مسلم بچه‌های "دشمن" است. حق مسلم کودکان کار ما "انرژی هسته‌ای" است.

سخنرانی‌های آقایان درباره‌ی روز کارگر جای پاسخ ندارد. آنقدر از واقعیت‌ها بدور است که تنها زهرخندی کافی‌ست. زهرخندی نه به حرف‌های آنها، به روزگار خود ما. از این همه تناقض‌گویی و سخنان بی‌هوده احساس بدی به آدمی دست می‌دهد.

این فلش را 2 سال پیش درباره‌ی کودکان کار ساختم. اگر ندیده‌اید می‌توانید تماشا کنید. اگر هم دیده‌اید، متاسفانه هنوز موضوع آن قدیمی نشده است.