نسل ما از برنامه‌ی گلها شاید فقط نامی شنیده باشد یا چند نغمه‌ای هم بطور اتفاقی در ذهن داشته باشد. جوانترها که بعید نیست حتی نام این برنامه‌ی رادیویی پیش از انقلاب را هم نشنیده باشند. این روزها به سایت تازه‌ای برخورد کردم که آرشیو برنامه‌ی موسیقی گلها را بصورت رادیوی اینترنتی در اختیار علاقمندان گذاشته است. مقالات جالبی هم درباره‌ی برنامه‌ی گلها و موسیقی اصیل ایرانی دارد. کار با ارزشی‌ست که نگذاریم این زیبایی ها در گذر زمان فراموش شوند. امییوارم دوستان ایران هم بتوانند بشنوند.

همانطور که قبلا نوشته بودم دوستان سایت زنان ایران ترجمه‌ی تازه‌ای را منتشر کردند. عنوان مطلب "مقصران خشونت خانوادگی تنها به جریمه‌های کوچک نقدی محکوم می‌شوند" است که امیدوارم بخوانید. بعد از ترجمه‌ی چند مقاله‌ی تئوریک درباره‌ی فمینیسم با موضوعات مختلف، تلاش می‌کنم به خبرها و مقاله‌هایی درباره‌ی مشکلات و حقوق زنان بپردازم.
آسیه مطلب جالبی نوشته است که خوب است فرصتی برای خواندنش بگذارید.

این روزها موضوع صحبت احمدی‌نژاد در مورد اجازه دادن به زنان برای حضور در استادیوم‌ها مطرح بود. نظر بعضی این بود که فشار و تلاش زنان موجب این عقب‌نشینی شده است. زنان ما بسیار زحمت کشیده‌اند و تلاش کرده‌اند اما بدون شک هنوز آن فشاری نبوده است که بتواند این عقب‌نشینی را موجب شده باشد. در همین مسابقه‌ی آخر بود که به راحتی توانستند همان چند زن تلاش‌گر را سوار اتوبوس کنند و در میدان آزادی پیاده کنند. بی‌آنکه بخواهم منفی‌بافی کنم فکر می‌کنم این برخوردهای رئیس‌جمهور شاید بی‌ارتباط با بحران بین‌المللی نباشد. این که بعضی رهبران مذهبی با حرف‌های احمدی‌نژاد مخالفت کرده‌اند دلیل بر چیز دیگری نمی‌تواند باشد. اختلاف نظر همیشه هست. مگر در زمان فتوای آیت‌الله خمینی برای قتل سلمان رشدی، در مقابل فشارهای اتحادیه‌ی اروپا آقای خامنه‌ای که حالا رهبر مطلقه است در یک سخنرانی نگفت (مضمون حرف) این "تنها نظر کارشناسی یک فقیه و عالم دینی است و ضمانت اجرایی ندارد" ؟ که با واکنش شدید آقای خمینی و پیروان او رو به رو شد و حرفش را پس گرفت.
با سیاستی که آقایان در پیش گرفته‌اند اگر کار به تحریم "هوشمندانه"‌ی اقتصادی بکشد بدون شک این مردم هستند که سختی‌ها را باید تحمل کنند. چه بسا که بخواهند از طرف دیگر فشار را کم کنند که تازه آن‌ هم با گشت‌های خیابانی حجاب و فشارهای جدید نمی‌خواند. تحریم هوشمندانه هم یعنی تحریم کالاهایی که بیشترین تاثیرات را در زندگی مردم و امور کشور دارند، مانند بنزین و گازوئیل.

مجله‌ی Foreign Affairs که از مجلات مهم و معتبر در روابط بین‌المللی است در شماره‌ی آخر مربوط به ماه مه و جون، گزارش مفصلی درباره‌ی "توهم رژیم صدام حسین در مورد جنگ با آمریکا" دارد. نویسندگان این گزارش با دادن نمونه‌هایی که از مقامات عراقی شنیده‌اند یا در مدارک دولتی پیدا کرده‌اند بخوبی نشان می‌دهند که چگونه کل سیستم حکومتی و در حد سران دچار این توهم بود که اولا جنگی در نخواهد گرفت و دوم اینکه اگر جنگی هم در بگیرد با فشارهای بین‌المللی ادامه‌دار نخواهد بود. و از آن مهم‌تر فرماندهان ارتش در مورد توان نظامی کشور چقدر غلو کرده بودند و مشکل اینجا بود که سیاست‌مداران باتجربه‌‌ی حکومت هم باور کرده بودند. این نشان می‌دهد سیستم تصمیم‌گیری می‌تواند اینقدر در خود فرو برود که دیگر عملا از درک آنچه در واقعیت پیرامونش می‌گذرد عاجز شود و در همان حال چه بسا که فرد عادی جامعه خطر واقعی بحران و جنگ را بیشتر حس کند تا آنها که در مرکز تصمیم‌گیری نشسته‌اند.
تلاش می‌کنم در پست بعدی، شاید همین فردا، خلاصه‌ای را از این گزارش در اینجا بنویسم که دوستان هم استفاده کنند.