مشغله‌ی کاری این هفته فرصتی برای نوشتن در وبلاگم باقی نگذاشت. می‌خواستم درباره‌ی بحثی که در وبلاگ سیما درباره‌ی نگاه یک‌سویه به بحران اتمی ایران در گرفته بود بنویسم. تلاش می‌کنم امشب یا فردا این کار را بکنم،‌ البته بدون وارد شدن در جدل‌های وبلاگی یا اگر بتوانیم بگوییم "کامنتی". مطلبی را که در ذهنم پرورانده‌ام سه بخش است: آیا در موضوع بحران اتمی کشور ما می‌توان نقش طرفی را (مثلا محافظه‌کاران حکومت آمریکا را) عمده‌تر دانست؟ دوم: آیا می‌توانیم بگوییم چون در ایران زندگی نمی‌کنیم، تحلیل سیاست‌های ایران را باید به آنها که در داخل هستند واگذار کنیم؟ و سوم اینکه وجود یک دولت اصلاح‌طلب از نوع آقای معین یا کروبی چه تاثیری می‌توانست روی سیاست‌های اتمی آقایان داشته باشد؟

در مورد بحث و نوشتن درباره‌ی مطالب وبلاگ‌نویسان بطور کلی با این حرف پارسا موافق هستم که خیلی وقت‌ها بهتر است به جای کامنت‌هایی که ممکن است با عجله و حتی با جوشش احساسات‌مان می‌نویسیم، نوشته‌مان را بصورتی روشن‌تر و پخته‌تر در وبلاگ خودمان بیاوریم. من فکر می‌کنم همان فاصله‌ی زمانی کوتاهی که برای نوشتن در وبلاگ‌مان هست باعث می‌شود آرام‌تر و با دقت بیشتری درباره‌ی موضوع فکر کنیم. چه بسا که احساسات در لحظه‌ای که مطلب وبلاگی را تازه خوانده‌ایم روی نظر واقعی خود ما هم تاثیر بگذارد. از طرف دیگر سررشته‌ی مطلب در یک نظرخواهی که معمولا همه چیز در آن نوشته می‌شود (از سلام و احوا‌ل‌پرسی تا تبادل لینک) از دست می‌رود و بخصوص اگر افراد مختلفی هم نظرهای جداگانه بدهند.

سال جدید در ایران شروع شده است و ترجمه برای سایت زنان ایران را از سر گرفته‌ام. امیدوارم این آخر هفته دو مطلب،‌ یکی درباره خشونت خانوادگی و دیگری درباره‌ی قتل‌های "ناموسی" برای دوستان بفرستم. ترجمه‌ی یکی از آنها تمام شده است و ترجمه‌ی دومی نباید طولی بکشد. از مطلب اول درباره‌ی خشونت علیه زنان: می‌دانستید که یک زن بطور متوسط پیش از آن‌که به پلیس مراجعه کند، حداقل 35 بار در خانه مورد خشونت بدنی قرار گرفته است؟ تازه این در کشورهایی است که سیستم موثری برای آگاهی دادن و کمک به زنان در مورد خشونت خانوادگی دارند. این تعداد در جامعه‌ی ما چقدر می‌تواند باشد؟