جمله‌ی دوم یادداشت قبلی‌ام این بود: " یکی از خوبی‌های وبلاگ‌نویسی هم این است که لازم نیست حتما درباره‌ی مطرح‌ترین موضوعات روز نوشت". و حتما دوستان متوجه منظورم شده‌اند که مطرح‌ترین خبرهای روز درباره‌ی بحران اتمی و احتمال بمباران تاسیسات ایران است و نوشته‌ی من درباره‌ی عمرکشان. خوب، این برداشت من اشتباه بود. چون به یاد بخشی از نوشته‌ی همان سیمور هرش معروف در نیویورکر افتادم.

من چون ترجمه‌های فارسی مقاله‌ی هرش را نخوانده‌ام نمی دانم که متن در سایت‌های فارسی‌زبان کاملا ترجمه شده یا نه. بهرحال هرش در جایی از نوشته‌اش می‌نویسد: "در زمستان گذشته مشاوران دولت آمریکا که نزدیک به محافل غیرنظامی وزارت دفاع هستند، به من گفتند که واحدهای آمریکایی با گروه‌های اقلیت‌های قومی ایرانی کار می‌کنند. گروه‌هایی که شامل آذری‌ها در شمال،‌ بلوچ‌ها در جنوب شرقی و کرد‌ها در شمال غربی کشور هستند."
هرش پس از این ادامه می‌دهد که مشاور دولتی به او گفته است: "هدف بزرگتر و گسترده‌تر، تشویق و ترغیب تنش‌های قومی است".
حالا چه وسیله‌ای بهتر و کاراتر از به‌راه انداختن درگیری‌های مذهبی. می‌دانیم که اکثریت مطلق مردم در بلوچستان و کردستان سنی‌مذهب هستند که در تمامی این سال‌ها، هم از تبعیض قومی و هم تبعبض دینی رنج برده‌اند و سیاست "خودی و غیرخودی" آقایان را با شدت هرچه بیشتر تجربه کرده‌اند. نه اینکه به‌راه انداختن چنین درگیری‌های قومی به بهانه‌های مذهبی مثل عمرکشان و امثال آن، کار عاملان مستقیم نیروهای بیگانه باشد. فکر می‌کنم سیاست‌های آقایان اینقدر مشکل‌ساز برای کشور هست که نیازی به دخالت دیگران نباشد. اما بدیهی است که بدبین کردن و دامن زدن به درگیری‌های مذهبی و فرقه‌ای می‌تواند به یک‌پارچگی کشورمان لطمه‌ی جدی بزند. پس اینکه من از عمرکشان نوشتم شاید چندان هم بی‌ربط به موضوعات روز نبوده است.
-----
پس از اینکه رئیس سازمان انرژی اتمی دست خالی از تهران رفت،‌ بلافاصله وزیرخارجه‌ی آمریکا گفت که قطعنامه‌های شورای امنیت درباره‌ی ایران باید بر اساس اصل هفتم منشور سازمان ملل باشند. اصل هفتم منشور سازمان ملل "کشورهای عضو را مکلف به اجرای خواست های شورای امنیت می کند". طبق نوشته‌ی BBC "براساس اصل هفتم منشور سازمان ملل متحد، تنبيه های سیاسی، اقتصادی و نظامی علیه کشورهائی که خطری برای صلح جهانی شناخته شوند ممکن است. قطعنامه هائی که قبل از حمله نظامی به عراق در سال 2003 میلادی از سوی شورای امنیت صادر شدند، همگی بر اساس اصل هفتم بودند".

به نظر من آمریکا و بخصوص وزارت‌ خارجه‌ی آن کشور مشغول بازی کردن یک شطرنج سیاسی با ایران است و حرکت‌هایش بسیار دقیق و حساب‌شده است. یکی از مهم‌ترین حرکت‌هایش رسیدن به توافق با اروپا و هندوستان بود. این‌ها مواردی بودند که آقایان حساب بزرگی روی آنها باز کرده بودند. حالا هم آمریکا بطور فعال روی روسیه و چین کار می‌کند. سرانجام گویا بیشتر از چند کشور ضعیف - که همان‌ها هم چه بسا پای خودشان را از درگیری بیشتر بیرون بکشند- برای پشتیبانی آقایان باقی نمانند. فراموش نکنیم که در جریان عراق برعکس حالا، کشورهای بزرگ اروپا مانند آلمان و فرانسه و روسیه تا آخرین لحظه مخالف جنگ بودند. بزرگترین حرکت سیاسی آقایان اعلام دسترسی عملی به تکنولوژی اتمی است که معلوم نیست چه پیامدهایی خواهد داشت. آن‌هم وقتی که سازمان ملل درخواست توقف فعالیت‌های اتمی را داشته بود.
وقتی البرادعی می‌گفت که نمی تواند موضوع اورانیوم غنی‌شده ایران را تایید کند، فکر کردم این آقا شاید با زبان بی‌زبانی می‌خواهد بگوید که بهتر است این حرف‌ها و حرکت‌هایتان را پس بگیرید و مشکل بیشتر و یزرگ‌تری برای کشورتان فراهم نکنید. وقتی که صبر و این‌همه فرصت دادن و آرام کردن وضعیت متشنج را از طرف سازمان انرژی اتمی و البرادعی می‌بینم بی‌اختیار می‌پرسم مثل اینکه این آقا خطر واقعی را برای کشور ما بیشتر درک کرده و بیشتر در فکر منافع ملی ماست تا آقایان که "کیک زرد" به موزه‌ها هدیه می‌کنند.

هرچه بیشتر سایت‌های (نه وبلاگ‌ها) درون کشور و روزنامه‌ها را جستجو می‌کنم کمتر صدایی برخلاف صدای آقایان از آنها بیرون می‌آید. حتما فشار هست ولی این موضوع روز‌به‌روز حساس‌تر می‌شود. بدون شک در جنبش دانشجویی و اصلاح‌طلبان صادق و فعالان سیاسی کسانی که نظری دیگر در این‌باره داشته باشند کم نیستند.
این‌ که آقایان انجام می‌دهند سیاست نیست. ماجراجویی و نمایش است. تاوانش را اما مردم باید پس بدهند، یا از کیسه‌ی خالی‌شان یا با جان و خانه و دیارشان.