پویا جان اولین بار که برات کامنت گذاشتم نوشته بودم را یادت میآید؟ برایم از یک طرف خیلی عجیبه و از سوی دیگر جالب که دقیقاً مسائلی را که من دارم در ذهنم سبک و سنگین میکنم که چیزکی بنویسم، تو خیلی کاملتر و جالبتر و با قلمی زیباتر آنرا انجام داده ای. این پستت هم یکی از آآن نمونه ها است. ضمناً در ادامه میخواهم متذکر شوم که من معتقدم اصلاح طلبان ضربه های جبران ناپذیری به جنبش آزادیخواهی و دموکراسی و برابر خواهی ما زده و هنوز میزنند. آنها به نظر من با قاطی کردن، لوث کردن، وارونه جلوه دادن، تغییر ماهیت دادن به دلیل واهی ایرانی و اسلامی کردن و در آخر از معنی اصلی خارج کردن اصطلاحاتی مانند دموکراسی، مدرنیته، سکولاریته، لائیسیته، فمنیسم، جنبش، حزب، جبهه و همیطور تحریف تاریخ و غیرو...آنچنان مباحث روشنفکری ما و کلاً افکار عمومی جامعه مارا دچار سردرگمی و اغتشاش کرده‌اند که شاید باید چندین نسل بگذرد تا از تأثیر سوء آنها رها شویم.

سلام پویای عزیز
خوبی؟
آنقدر کار دارد از سر و کولم بالا می رود که نگو و نپرس شاید بهتر باشد دیگر سکوت اختیار کنم. نمی دانم چی بگویم و از کجا فقط می توانم بگویم مهاجر بودن گاه یک مبارزه جانفرساست. باید برای بچه هایمان کاری کرد

موناهیتا جان همگی ما با وجود فاصله ی مکانی مان، چیزهای مشترکی را تجربه می کنیم و در ذهنمان بالا و پایین می کنیم. اینکه نوشته ی من چیزی بهتر باشد نظر لطف توست و این ها صفتی نیست که خودم برای آنچه می نویسم قائل باشم (اینها تعارف نبود)
در مورد اصلاح طلبان حکومتی، مشکل اصلی که به نظر من که بارها و بارها نوشته ام این بوده که اصلاح را از حالت یک جنبش اجتماعی به یک مذاکره ی پشت درهای بسته تبدیل کردند. آنهم در شرایطی که از نظر قدرت سیاسی سهم بسیار کوچک تری را در اختیار داشتند. من یک نخبه گرایی مبتذل را در اصلاح طلبان حکومتی دیده ام که تقریبا نسخه ی دیگر همان نخبه گرایی جناح مقابل شان است. نخبه گرایی بر اساس «خودی و غیر خودی» و به خاطر همین مبتذل.
طبیعتا بخاطر در دست داشتن تریبونها برداشت آنها از مفاهیمی که نوشتی در میان نسل جوان غالب می شود. بدون اینکه این مفاهیم مورد بحث های چندطرفه در جامعه (حتی در همان سطح روشنفکری و دانشگاهی) قرار بگیرد.
گفتنی ها زیاد است اما نه حتما در یک نظر وبلاگی.
شاد باشی
پویا

حمیراجان سلام. خسته نباشی. با اینکه اینقدر کار داری اما چرا سکوت؟ می شود برای مدتی کمتر و با فاصله ی بیشتر نوشت تا وقتت بازتر شود.
به نظر من هز وبلاگی که چیزی برای نوشتن دارد و دغدغه ای پشت آن است، با رفتنش وبلاگستان خالی تر می شود. تازه دوستانی هم هستند که می دانم و می دانی می توانند بنویسند و نمی نویسند و جای آنها در اینجا خالی ست.
مهاجر بودن بخصوص اگر باید بدون کمکی و با توان خودت روی پا بایستی اصلا ساده نیست. به نظر ساده می آید اما "کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها".
شاد باشی
پویا

پویا عزیز . حکایت اصلاح طلبان را با گفتمان حقوق بشر می توان قیاس کرد به باورم . همیشه این مطرح است که آمریکا و اروپا حقوق بشر را برای مردم ایران به ارمغان نخواهند آورد . این که آنان به ارزش های حیاتی کشورشان در قالب منافع ملی بیش از استقرار دموکراسی در ایران اهمیت می دهند و از برایش ارزش قائلند بحثی نیست . اما نمی توان از نقش آمریکا و اروپا در گسترش و اشاعه " آرمان حقوق بشر " گذر کرد . اصلاح طلبان موجبات سلب اعتماد و دلزدگی جامعه ایران را فراهم آوردند و از گفتار خودتان هم در کامنت پیش از خودم وام می گیرم . اما خواسته یا نا خواسته. آگاهانه یا نا آگاهانه. به گسترش " آرمان دموکراسی خواهی " و نه دموکراسی؛ کمک کردند . کما اینکه به باور من طرح خواسته های لیبرال در جامعه ایران را که پیش نیاز و بستر دموکراسی را فراهم میکند بر نتافتند و در پی بر آورده ساختنش نیز نبودند و رد لاینشان نیز مشخص .

---------------------------------------
در بلاگ نیوز لینک داده شد .
شاد باشید

آشیل جان از توجه همیشگی ت ممنونم. در مورد گفتمان دموکراسی در جامعه پس از دو خرداد، فکر می کنم این «جنبش اصلاح طلبی» بعنوان یک جنبش اجتماعی بود که به مطرح شدن چنین گفتمانی در جامعه کمک کرد. اجزا این جنبش که البته اصلاح طلبان حکومتی هم از این دسته بودند، جنبش دانشجویی، جنبش زنان و روشنفکران دیگر و بخصوص بخشی از نواندیشان دینی و ملی-مذهبی ها و سکولارها را هم در بر می گرفت و بهتر بگوببم می گیرد چون جنبش اصلاح طلبی به این معنی وجود دارد.
من هم مثل تو فکر می کنم اصلاح طلبان حکومتی را نمی توان سیاه و سفید ارزیابی کرد. نقاط ضعف و قوت در هر فعالیت اجتماعی هست. آنچه من نوشتم در چارچوب توجیه کردن گذشته ی تاریخی بود و این ادعا که هر چه ما کرده ایم و می کنیم درست است. اگر روزی از دیوار سفارت آمریکا بالا رفتیم یا از پیشگامان تقسیم بندی مردم یک کشور به «خودی و غیرخودی» بودیم درست بود و امروز هم که شعارها و گفته هایی خلاف این را داریم درست است. این به فعال شدن حافظه تاریخی ما کمکی نمی کند.
شاد باشی
پویا

پویا جان در تأیید حرفهایت و یک یآدآوری به آقا یا خانم آشیل ( البته از نظر دید ایشان و شیوه نگارش شان به نظر آقا میآید) باید به قتلهای سیاسی سالهای 67 اشاره کرد که هیچ اصلاح طلبی هنوز به خود جرأت نداده راجع به آن صحبت کند (البته من گنجی را از آنها جدا میکنم) و یا حتی در مورد خود خمینی، هنوز به خیلی از مزخرفات خمینی استناد میشود و.....

خانم موناهیتا .دولت ترکیه قانون اعدام را به کنار زد ، اما تفکر اعدام کماکان در ترکیه پای بر جاست. داریوش همایون به نکته ای در مقاله پیروزی خشم و کین اشاره دارد ،در جایی که می گوید : (آيا کسی در ميان سوگواران شهريور۱۳۶۷ هست که دمی با سوگواران "بهار آزادی" ۵۸ -۱۳۵۷ همدردی کند؟) جامعه استبداد زده ای که به جهت مقابله با استبداد ، بر مستبد دیگری تکیه کرد .
---------------------------------------------
لینک مرتبط با ( پیروزی خشم و کین )
http://www.ayandeh.info/HTfile/Khashm.htm