"ما زار می زنیم که جلو چشممان او را کتک زده اند و هیچ نتوانسته ایم بکنیم...منصوره هوار می زند تا ماشینی سیمین را سوار کند...اتوبوسی ان روبرو پشت چراغ است، مسافران اتوبوس انگار که دارند فیلم اکشن نگاه می کنند با هیجان و خنده کتک خوردن سیمین را تماشا می کنند و به اشک های ما می خندند..."

درد ما بی تفاوتی ست، عادت به منجلابی ست که در آن گرفتاریم، عادتی که با هزاران واژه ی جادویی و زیبا توجیه اش می کنیم. خودفریبی مقدس ... / فقط بی تفاوت نباشیم.
در گزارش های سایت های درون ایران آمده است که تجمع پارک دانشجو بمناسبت روز زن را شدیدا سرکوب کرده اند. بانو سیمین بهبهانی هم گویا از ضربات باتوم سربازان گمنام و با نام و نشان شان در امان نمانده است.
این عکس را از سایت کسوف برداشته ام. به خود آن سایت بروید و شعارهای روی کاغذ ها را بخوانید. پاسخ آن خواسته ها باتوم است؟
نسخه ی کوتاه شده و با کیفیت پایینتر از فلش «8 تا 8 » مراسم امروز روز زن، که برای وب تهیه شده است را دوستان در این آدرس در سایت زنان منتشر کرده اند.

امروز پرونده ی اتمی ایران هم به شورای امنیت سازمان ملل فرستاده شد.
در جامعه ای که تجمع نه چندان پر تعداد عده ای برای بزرگداشت روز زن، آنچنان خطر امنیتی فرض می شود که با چوب و چماق و دستبند و بگیر و ببند آن را متفرق می کنند، پشتوانه ی این تهدیدات بین المللی که حکومتگران ما در پیش گرفته اند چه می تواند باشد؟ دیپلماسی وقت کشی و متناقض گفتن و تهدید، هر روز که می گذرد هزینه های بیشتری را برای مردم به بار می آورد.