بیشترین تعداد پست های وبلاگ من در روزهای گذشته به ترجمه ای گذشت که فکر کردم لازم است همه ی ما علاقمندان به تاریخ بطورکلی و تاریخ جنبش زنان درباره ی آن بدانیم.
خبر اول برگزاری مراسم روزجهانی زن در روز چهارشنبه در پارک دانشجو از ساعت 4 تا 5 بعد از ظهر است. اصل این اعلام را در وبلاگ فرناز دیدم.
در این روزها اتفاقاتی هم بود که دیگر فرصتی و جایی برای نوشتن درباره ی آنها نبود. همیشه تلاش کرده ام پست های این وبلاگ زیاد طولانی نباشد. یکی از ماجراها برخورد نادرستی بود که با زنانی که می خواستند به تماشای بازی تیم ملی کشورشان در استادیوم بنشینند بود. حتما تا حالا نوشته ی فرناز را در این باره خوانده اید. پیشنهادی را هم در وبلاگ بیلی و من دیدم درباره ی اینکه می توان این تبعیض جنسی را به فدراسیون جهانی فوتبال گزارش داد. بر خلاف نظر آقایان حاکم بر ما، سازمانهای بین المللی روی موضوع تبعیض و بویژه تبعبض جنسی و نژادی حساس هستند. نه اینکه ضرورتا چنین اعتراضی امروز و فردا به نتیجه ای زودرس برسد. اما طبیعی است که تحقیر و حتی ضرب وشتم مردم برای حضور در یک مسابقه ورزشی- یعنی یک مکان عمومی- را نهاد بین المللی آن ورزش هم بداند.

امروز 14 اسفند سالگرد خاموشی دکتر محمد مصدق است. سال پیش این نوشته ی کوتاه را در این وبلاگ نوشتم.
امسال مایل هستم شعر زنده یاد اخوان را درباره ی تلاش شکست خورده ی مردم برای آزادی و استقلال وعدالت بیاورم. اخوان این شعر را در سال 1335 یعنی سه سال پس از کودتا برای "پیرمحمد احمدآبادی" نوشته است. که ترکیب پیرمحمد احمدآبادی نامی است که روی پیرمرد محمد مصدق که در تبعید احمدآباد بسر می برد گذاشته است. شعر کمی طولانی اما زیبا و گویاست. ارزش خواندن را بدون شک دارد. واژه ها 50 سال پیش نوشته شده اند اما چقدر به نظر آشنا می آیند و گویی داستان امروز ماست. این شوخی تاریخ با ماست، یا ماییم که تکرار را مکرر می کنیم؟

تسلی و سلام
دبدی دلا که یار نیامد
گرد آمد و سوار نیامد

بگداخت شمع و سوخت سراپای
و آن صبح زرنگار نیامد

آراستیم خانه و خوان را
و آن ضیف نامدار نیامد

دل را و شوق را و توان را
غم خورد و غمگسار نیامد

آن کاخ ها ز پایه فرو ریخت
و آن کرده ها بکار نیامد
...