وبلاگ پویا: فقط بی تفاوت نباشیم

می گویند سیذارتا شاهزاده ای بود که در دنیای زیبای خودش، دنیایی که برایش فراهم آورده بودند زندگی می کرد. روزی که راهی به بیرون از آن قصر طلایی پیدا کرد، چشمانش با دیدن پَلَشتی های این دنیا باز شد و دیگر آرام نگرفت. جستجو از همان جا آغاز شد.
من هم این را شنیده بودم. حالا به این نتیجه رسیده ام که آن قصر طلایی و بی رنج شاید آرامش خیالی باشد که گاه گاه در درون ما رخنه می کند. همین کافی است که سرمان را از چنبره ی روزمره گی بیرون کنیم. پلشتی ها آنجاست. قصر طلایی سیذارتا یا بودا، بی تفاوتی ماست.
پس از این که اولین بار به عکس های جان استن مایر نگاه کردم، هیچ تردیدی نداشتم که آنها را باید با دیگران تقسیم کنم. و برای همین در یک آلبوم فلش گردآوری کردم تا کسانی که علاقه دارند ببینند. این، به دنبال پلشتی دویدن نیست. لازم است که اصلا بدنبالش بدویم؟
زنده یاد کاوه گلستان می گوید:
" من مي‌خواهم صحنه‌هايي را به تو نشان دهم كه مثل سيلي به صورتت بخورد و امنيت تو را خدشه‌دار كند و به خطر بيندازد. مي‌تواني نگاه نكني، مي‌تواني خاموش كني، مي تواني هويت خودرا پنهان كني، مثل قاتل‌ها، اما نمي‌تواني جلوي حقيقت را بگيري، هيچ كس نمي‌تواند."

آلبوم تصویری از جهان را ببینید. عکس ها از عکاس معروف John Stanmayer است و آسیه شعر زیبایش را سروده است.
-----------
پی نوشت:
یاسمن گرامی و دوستان و همکارانش در کشور سوئد یک فستیوال فیلم های زنان ترتیب داده اند که همین آخر هفته برگزار می شود و چند فیلم بلند و کوتاه از ایران که فیلم مستند هم در این مجموعه هست را نمایش می دهند. من بروشور کامل را که بصورت PDF است آپلود کرده ام که گرچه حجم آن 550 کیلوبایت است اما دوستانی که در سوئد زندگی می کنند حتما مشکل دانلود این فایل را نخواهند داشت. امیدوارم فستیوال موفقی باشد و شما که می روید فیلم های خوبی تماشا کنید. بروشور را از اینجا بردارید.

حمیراجان ممنونم که سر زدی. این واقعیت دردناک هم که می دانی در کنار بقیه ی واقعیت های دردناک قرار دارد. از متن عکس ها شاید بتوان فهمید که واقعیت دردناکی به نام نان و نیازهای اولیه ی هر انسانی وحود دارد که بخش بزرگی از انسانها از آن محرومند. در کنار این بگذار فرهنگی که برای انسانیت ارزشی قایل نیست. تعجب ندارد راننده ای که خودش می داند آن دختر 16 ساله با شکم گرسنه و روح خرد شده برایش می رقصد، به چه خیره شده است؟ و در کنار اینها پیدا کردن بسیاری از واقعیت های دردناک دشوار نیست.
دوستی اروپایی داشتم که مدت کوتاهی در آفریقا زندگی کرده بود. می گفت از رفتاری که از اروپاییان در آنجا در مقابل اهالی بومی دیدم، از خودم متنفر شدم. می خواهم عمق درد را بگویم.
شاد باشی
پویا