فکر من هم مثل خیلی از شما دوستان در این چند روزه درگیر موضوع پرونده ی اتمی ایران و درگیری ها درباره ی کاریکاتورهای منتشر شده بوده است.
من واقعا کنجکاوم بدانم جامعه در مورد این تنگ تر شدن حلقه ی فشارها چه فکر می کند و چه عکس العملی نشان می دهد. شاید دوستان وبللگ نویس مقیم ایران یکی از بهترین منابعی باشند که بتوانند اطلاعی به بقیه بدهند. متاسفانه وقتی در جامعه ی بسته ای مثل جامعه ی ما امکان بحث و گفتگوی آزاد و تاثیر گذاری افکار عمومی نباشد، حتی در مورد حیاتی ترین مسائل مان هم جز سردرگمی چیزی برایمان نمی ماند و شاید برای خیلی ها چاره ای نباشد تا در این سردرگمی عمومی فقط امیدوار باشند که "الخیر فی ما وقع".

در مورد پرونده اتمی که حالا به شورای امنیت گزارش شده است، اول اینکه از 35 کشور رای دهنده، 27 کشور رای موافق داده اند و از جمله چند کشور مهم مانند هندوستان. فقط 3 کشور رای مخالف داده اند. به نظر من این فقط ضعف سیاست خارجی آقایان را می رساند که در هر چرخش سیاسی در مورد پرونده ی اتمی، توافق جهانی بر علیه سیاست هایشان بیشتر می شود. با این سیاست خارجی ضعیف و ماجراجویی ها، منافع ملی و شاید جان ومال مردم ما در خطر است. صحبت کردن درباره ی هاله نورانی در جلسه ی سازمان ملل یک چیز است، باور کردن به آن یک چیز دیگر. سیاست گذاری و ماجراجویی آقایان که به باور و پشتوانه ی هاله های نورانی در حال انجام آن هستند هر روز برای کشورمان گرانتر و گرانتر تمام می شود.
تجربه ی عراق نشان داد که اگرچه فعالیت های سیاسی بین المللی در اوایل کار به کندی پیش می رود و برای جبران ماجراجویی ها فرصت پشت فرصت فراهم می آورد اما از حد معینی که بگذرد، سرعت تحولات دیگر در اختیار کسانی قرار می گیرد که کوچکترین دغدغه شان هم منافع ملت ایران نیست. من نمی گویم که آمریکا و کشورهای غربی حتما به ایران حمله خواهند کرد اما یادمان نرود که همین 3 سال پیش وقتی وزیر خارجه آمریکا (کولین پاول) در جلسه سازمان ملل سند و مدرک و عکس بر علیه عراق اعلام می کرد، از مدتها پیش از آن ده ها هزار سرباز آمریکایی غذایشان را در قطر می خوردند و بندهای پوتین هایشان را محکم می کردند. یعنی در عمل، آن فعالیت های دیپلماتیک، دیگر تابع سیاست های جنگی شده بود و هدف های جنگی حرف اول را می زد. حالا هم نباید گذاشت کار به آنجا برسد که سیاست های بین المللی بر علیه ما تابع موشک و بمب شود. گیرم که تانک و سربازی هم پایش را در ایران نگذارد. بارها نوشته ام که به نظر من نیروهای پرقدرتی در حکومت هستند که نظر چندان منفی درباره یک "حمله ی محدود" غرب به کشور ما ندارند. بدون اینکه به پیامدهای آن چندان اندیشه کنند که چه بر ما خواهد رفت.
اولین اقدامات سازمان ملل "تحریم هوشمندانه" ی کشور ماست. یعنی تحریم کالاهایی که کشور را فلج کند. معلوم نیست چرا مردم ما با این اقتصاد ناتوان باید این بار گران را هم بر دوش بکشند.
من واقعا کنجکاوم بدانم جامعه در مورد این تنگ تر شدن حلقه ی فشارها چه فکر می کند و چه عکس العملی نشان می دهد. شاید دوستان وبللگ نویس مقیم ایران یکی از بهترین منابعی باشند که بتوانند اطلاعی به بقیه بدهند. متاسفانه وقتی در جامعه ی بسته ای مثل جامعه ی ما امکان بحث و گفتگوی آزاد و تاثیر گذاری افکار عمومی نباشد، حتی در مورد حیاتی ترین مسائل مان هم جز سردرگمی چیزی برایمان نمی ماند و شاید برای خیلی ها چاره ای نباشد تا در این سردرگمی عمومی فقط امیدوار باشند که "الخیر فی ما وقع".

در مورد کاریکاتورهایی که باعث این همه خشونت و درگیری شده، خواندم که این ها در ماه سپتامبر منتشر شده اند. چرا یکباره این موضوع حالا باید اینقدر مشکل ابجاد کند؟ و آنهم اینکه بیشترین درگیری ها و شروع این موضوع در مناطق فلسطینی بوده است. و در سوریه حتی سفارتخانه ها را آنش زده اند. در حالی که در آنجا در مورد مسائل مذهبی اینقدر حساسیت وجود نداشته است. شاید این هم به نوعی عکس العمل سوریه در برابر فشار غرب است. هرچه هست امروز بخصوص در اروپا افراطیون اسلامی و راست ترین نیروها مثل نئونازی ها هستند که از دو طرف یارگیری می کنند. یک طرف رویای براندازی کفر جهانی را دارد و دیگری رویای برانگیختن مردم بر علیه اقلیت مهاجر نسل اول و دوم و افزایش فشار بر آنان.