شنیدن آنچه بر مهدیه سلیمی 12 ساله و خواهر 2 ساله و مادرش در جریان دستگیری شان آورده اند، از زبان این دخترک کلاس اول راهنمایی آسان نیست. حتما حالا دیگر در خبرها خوانده اید که چه بر سر خود این رانندگان اعتصابی و حتی زن و بچه های آنان آورده اند. آقایان یک اقدام مدنی مستقل را که خود مردم انجام داده باشند، اصلا بر نمی تابند. و از همه کمتر تحمل حرکتی را دارند که سازمن یافته باشد و اقدامشان جلو چشم مردم هم باشد. حرف بر سر مردمی است که شاید کمتر کسی از آنان رابط و آشنایی در حکومت دارند. که البته همین هم همیشه چاره ی کار را نمی کند. اینجا دیگر "صحبت سرما و دندان است ...".
آقایان می خواهند آنچنان بکوبند تا همه بدانند که اینجا دیگر حرف بر سر هزینه های سنگین دادن است. هزینه ای که می تواند کودک 2 ساله ات باشد یا دخترک 12 ساله ات که با لگد بر پهلویش بکویند. یک نمونه اش امثال زنده یادان سعیدی سیرجانی یا 18 تیر یا زهرا کاظمی یا اکبر گنجی. نمونه های جدیدتر هم خانم رویا طلوعی و چند صد راننده ی اتوبوس به همراه خانواده هایشان.

عجیب است که در گردش کوتاه وبلاگی که نگاهی انداختم، کمتر واکنشی به این خشونت غیرانسانی دیدم. البته من تعداد زیادی از وبلاگ ها را نگاه نکردم و حتما این اخبار برای بسیاری فیلتر هم هست. به هر حال لینک فایل مصاحبه با مهدیه 12 ساله در اینجاست. اگر فیلتر است و مایل هستید گوش کنید، می توان آن را کپی کرد و در این وبلاگ قرار داد.
من فکر می کنم وظیفه ی همه ی کاری و و جدانی روزنامه نگاران جوان ماست که این مصاحبه را گوش کنند.