یکی از آخرین تئاترهایی که در ایران موفق شدم ببینم نمایش «یک جفت کفش برای زهرا بود» با کارگردانی خوب مرضیه برومند در سالن کوچک تاتر شهر تهران که نام جالبی داشت و من فراموش کرده ام. دوستان خیلی جوان تعجب نکنند اگر این این نمایش را در هیچ بروشوری ندیده اند. موضوع نمایش درباره ی سرنوشت کودکان فقر در جامعه بود. در روزهایی که هنوز امید این بود که "زهرا" ها بی کفش نمانند. و دیگر کسی تصور نمی کرد سالها بعد، بچه ی 9-8 ساله را به معرکه گیری در خیابان وادار کنند تا مثل خلیل عقاب ِ سالهای 50 درخیابان بدور خود مشتری جلب کند. و تعداد بچه های آدامس و بلیط بخت آزمایی فروش آنقدر زیاد شود که سیل جمعیت سردرگریبان کرده یا خوش و خندان از کنار آن بگذرد، گویی آن پسرک یا دخترک با دستهای کبره بسته و نگاه خسته، تکه سنگی یا درختی در کنار خیابان است و نه انسانیتی که در جامعه ی ما تباه می شود.

این فکرها بیشتر برای این به ذهنم آمد که امروز صبح عکس های پیک نت را از بچه های کار در جلو تئاتر شهر و در هنگام جشنواره ی تاتر دیدم. تاتر که همیشه و از جمله در کشور خودمان از هنرهایی بوده که هنرمندانی با سواد و پُر دغدغه آن را می گردانده اند و با وجود تمام محدودیت ها توانسته بوده بیان ِ هنری واقعیت دردناکی باشد که در بطن جامعه می گذشته است. از تاترهای نوشین در سالهای بیست تا تئاتر آناهیتا و بعد نسل جوانتر ها و از جمله همین خواهران برومند. و امروز این واقعیت دردناک در جلوی پله های تناتر شهر، به من ِ تماشاگری که چند دقیقه بعد می خواهم یک کار هنری را (شاید با مضمونی درباره ی همان چهره ی بی فروغ همین کودکان حاشیه نشین) تجربه کنم، آدامس می فروشد.
زمانی می گفتند هنر باید در کنار هنر بودن، آگاهی دهنده باشد. اینکه آن حرف تا چقدر درست بود را به برداشت شما می گذارم، اما هنر دست ِ کم باید امروزه حساسیت برانگیز باشد. کدام آگاهی از واقعیتی که هر روزه تجربه می کنیم و می بینیم، دقیقتر؟ اما جواب اینکه چقدر حساس هستیم را مطمئن نیستم که چیست؟