امروز ترجمه متن "نظرگاه های فمینیستی درباره تولید و مثل و خانواده" تمام شد که آن را برای دوستان سایت زنان فرستادم تا در موقعی که مناسب می دانند منتشر کنند.
پی نوشت - در سایت رادیو آلمان یادواره ای از زنده یاد هایده خواندم و شنیدم که خودش از اولین تصنیفی که در رادیو ایران اجرا کرده بود می گوید. تصنیف آزاده با شعر رهی معیری و آهنگ علی تجویدی. فکر کردم چرا کامل ِ آن را با هم گوش نکنیم؟ از کیفیت پخش آن مخصوصا کم کرده ام تا دوستان مقیم ایران هم گوش کنند.

------
در کنار خبرهای نگران کننده ی فرستادن پرونده اتمی ایران به شورای امنیت، این خبر هم منتشر شد که بزرگترین بانک اروپا رابطه ی مالی خودش را با دولت ایران قطع کرده است. فکر می کنم دلیلی که آورده باید برای مردم عادی مثل من و شما نگران کننده باشد. سخنگوی بانک گفته است: "بالا رفتن ريسک اقتصادی کسب و کار با ايرانيان و ابهام درباره مسايل امنيتی و نظارتی" دلیل این کار بوده است. وقتی که ریسک اقتصادی در کشوری اینقدر بالا برود از نرخ بهره ی وام ها و اعتبارهای بین المللی تا قیمت بیمه ی آن کشتی که باید کالاهای من و شما را به ایران حمل کند، همه بالا می رود. به زبان ساده این یعنی گران شدن قیمت کالاهای مصرفی که نتیجه ی سیاست های آقایان است. آنهم در کشوری که اینقدر وابسته به واردات این کالاها است. من تخصصی در موضوعات اقتصادی ندارم ولی می توان در اینترنت اطلاعاتی هر چند عمومی درباره نتایج این کارها پیدا کرد.
در همین یکی دو پست آخر نوشتم که شاید آقایان این سیاست ها را تا نقطه بحران ادامه بدهند و آنجا به اصطلاح سر عقل بیایند که آنوقت دیگران باشند که شرایط را تعیین می کنند.
-----
وقتی در شب 18 تیر دانشجو را از رختخواب بیرون بکشند و از طبقه سوم یا حسین گویان به خیابان پرت کنند، تعجبی دارد اگر وقتی که همه چیز آرام است، دانشجوی دیگری را بجرم وبلاگ نویسی با دستبند به جلسه ی امتحان بیاورند؟ این خاطره شخصی را حدود یکسال پیش در یادداشتی نوشتم:
خاطره ی شخصی از روز امتحانات نهایی دبیرستان در آن سالها دارم. صبح حدود ساعت 8 صبح کمی پیش از شروع امتحان نهایی آن روز، ما را در حیاط بزرگ مدرسه جمع کردند و جوانی 8-27 ساله که گویا مقامی امنیتی در جایی داشت پشت میکروفون رفت و پس از چند دقیقه سخنرانی در وسط حرف هایش گفت : «خیال نکنید که فقط درس خواندید دیگر همه چیز تمام است و راحت وارد دانشگاه می شوید (هنوز تا "انقلاب فرهنگی" !!! چند ماهی مانده بود). اگر اینطوری باشد هرچه توده ای و فدایی و ضدانقلاب است می رود دانشگاه. دانشگاه ما جای آدمهای مکتبی است.» حالا آدم حتما لازم نبود توده ای و فدایی و وابسته به گروهی باشد تا پیام آن جوان مسئول را گرفته باشد. اینطور جوانها را به سر امتحان فرستادن هم روشی بود که شاید در کمتر جایی از دنیای متمدن دیده بودیم.