فکر می کنم بحث و جدل های بین وبلاگ ها که دوباره این روزها بر سر موضوع جدیدی شدت پیدا کرده، بیشتر به جدل های شخصی شبیه است و خیلی زود آنقدر شکل شخصی بخودش می گیرد که موضوع اصلی خیلی زود به حاشیه می رود. آنچه باقی می ماند اثبات خود است و حرف خود را به کُرسی نشاندن - به هر قیمت. برای همین، تجربه ی من که از سال 2002 با دنیای وبلاگ ها آشنا شدم این بوده که این بحث ها هرچند پرطمطراق و به ظاهر با اندیشه ای در پشت آن شروع می شود، خیلی زود بالاخره از راهی به ابتذال کشیده می شود. و برای همین است که بسیار کم برخورد اندیشه است و بسیار زیاد برخورد اشخاص است. و فرهنگ قبیله ای هم در پَس هر جدل وبلاگی، گروهی از دوستان ِ این یا آن را به جبهه ی دیگری روانه می کند تا استادشان، دوستشان و به نظر من "هم قبیله شان" تنها نماند.
برای همین، مطرح کردن اندیشه ای و گفتگو درباره ی آن در میان ما کمتر جذابیت دارد. بی جهت هم نیست که آنچه در پَس این جدل ها می ماند چیزی جز خستگی روحی نیست. گویی اندیشه در گوشه ای به جریان خودش ادامه می دهد و ما مانند اجداد باستانی مان در میانه ی میدان پنجه در پنجه ی همدیگر انداخته ایم و آنچه در خطر است «نام» ماست. متاسفانه این تصویری است که من در طول این چند سال گرفته ام و هیچ چیز هم هنوز آن را کمرنگ تر نکرده است.

این روزها ترجمه ی «خانواده از دیدگاه و منظر فمینیستی» ادامه دارد که هر چند بدلیل مشغله های کاری کمی کند تر شده است. این تعطیلات آخر هفته فرصت خوبی ست. دوست عزیزی هم پیشنهاد یک فلش را برای 8 مارس روز بین المللی زنان مطرح کرده که علاوه بر اینترنت شاید بتوانند در دانشگاه ها و اجتماعاتشان نمایش بدهند که من فکر می کنم ایده ی بسیار خوبی است ولی باید زودتر دست به کار شویم که روزها خیلی زود می گذرند.

این روزها کتاب «شرق شناسی» (Orientalism) زنده یاد ادوارد سعید را بدست دارم و صفحات آن آرام آرام جلو می رود.
---------

حالا شاید بعضی آقایان قصد داشته باشند کار دنیا را (در واقع کار خود ما را) به هرج و مرج بکشانند تا کار ظهور را به جلو بیاندازند. در جایی خواندم یک نماینده ی مجلس گفته بود تا دوسال دیگر امام ظهور خواهد کرد.
تهدیدات آقایان و درافتادن با کشورهای جهان و شاید بزودی با سازمان ملل، مبادا کاری کند که در آخرین لحظات یا مجبور شویم به درگیری های ناخواسته تن بدهیم و یا برای فرار از آن بار دیگر چاره ای جز دادن امتیازها و پذیرش شرایطی مغایربا منافع ملی مان نداشته باشیم.
همانطور که پس از فتح خرمشهر رویاهای آقایان برای فتح کربلا و قدس آنچنان منافع ملی و زیربنای اقتصادی ما را به بازی گرفت تا در شرایطی که دیگر توانی برای کشور نمانده بود امضا در زیر آتش بس گذاشتیم. شاید فقط آیت الله منتظری بود که سر در گریبان نکرد و این را گفت و یکشبه از «فقیه عالیقدر» و «جانشین امام» به «شیخ ساده لوح» تبدیل شد و در خانه به حبس نشست. بعد ها هم که گنجی این به بازی گرفتن منافع ملی را در اشاره ای (شاید چند جمله ی کوتاه) نوشت، تا امروز در کنج ناکجاآبادهای امنیتی انداخته شده است.

این بی خبری و بی تفاوتی ملی مبادا که روزی به انگشت پشیمانی گزیدن و اشک حسرت ریختن و فریاد درد کشیدن تمام شود. همه چیز «الخیر فی ما وقع» نیست. بعضی چیزها اگر «واقع» شود می تواند هستی کشور ما را و مردم ما را بر باد بدهد.