تعطیلات کریسمس به آرامی می گذرد. گویی هر چه بچه ها بزرگتر می شوند این روزهای کریسمس از تب و تاب می افتند و جان آدمی به آرامشی درونی می رود. متفاوتند، اما هم آن تب وتاب زیبا بود و هم این آرامش.

بیشتر روز همانطور که نوشته بودم به ترجمه ی متن دانشگاه استنفورد درباره ی فمینیسم می گذرد. نگاهم بیشتر به سرتیتر خبرها است تا عمیق شدن در آنها. دوستانی که به این وبلاگ می آیند حتما تا حالا همه ی این خبرها را دیده اند.
خبر اعتصاب رانندگان اتوبوس در تهران است.

از طرف دیگر سالگرد زلزله ی بم که در ایسنا گزارش تصویری را در این رابطه دیدم. می دانم که مجله ی نشنال جئوگرافیک ماه دسامبر مقاله ی مفصلی درباره ی کمک به مناطق فاجعه زده مثل سونامی در تایلند و زلزله در بم خودمان دارد. این چندروزه فرصت خواندن آن و نوشتن خلاصه ای از آ نرا در اینجا ندارم. تنها یک جمله که "هزاران نفر از مردم هنوز در پناهگاه ها زندگی می کنند." همین کافی نیست؟

سایت خبری سینا یکی از معدود سایتهایی بود که به اخبار آسیب های اجتماعی می پرداخت و گاه گزارشهای جالبی منتشر می کرد. این روزها اگر به آنجا سر بزنید این جمله را می بینید: " برنامه درخواست شما را به درستي دريافت نکرده است. لطفا آن را دوباره بفرستيد." که البته فایده ای ندارد. گویا این سایت دیگر درخواست های ما را بدرستی دریافت نخواهد کرد. روز به روز شدت این آسیب ها در جامعه ی ما بیشتر می شود و ما محافظه کارتر از پیش سعی در پنهان کردن آن داریم. و سعی می کنیم تا تکانهای نگران کننده ی آن را نبینیم. یا نگوییم.

"صداِي پسرکِي مرا از افکارم خارج مِي سازد...سرش را از ماشِين بِيرون کرده و با صداِي بلند کلماتِي را فرِياد مِي زند. کِي تو رو بخوره؟؟!؟!؟! لحظه ِيِي از شرم قدم از قدم نمِي توانم بر دارم. گوشه پِياده رو به دِيوار تکِيه مِي کنم و خوشحالم که تا چند دقِيقه دِيگر پشت دِيوار هاِي امن خانه هستم ..."
مدتهاست وقتی به بعضی از وبلاگ های دوستان ایران سری می زنم و گاه لینکهای صفحه ی آنها را دنبال می کنم، به این فکر می کنم چقدر تعداد تجربه های منفی که دختران و زنان ما از گذر روزانه شان در جامعه می نویسند زیاد است. نکته ی مشترکی که دارند نگاه مردان به آنان بعنوان وسیله ای جنسی است، تحقیر اجتماعی بعنوان زن و خشونت و آزار علنی. می توان تصور کرد که زنی با چه روحیه ی درهم شکسته و آزرده در پای مونیتور نشسته و می نویسد. برداشت من اینست که تعداد این نوشته ها بیشتر از گذشته است. حتما چون تعداد بیشتری وبلاگ می نویسند و هم چون شاید درجه ی این تحقیر و خشونت بالا می رود. جز تاسف و شرم بعنوان یک انسان چیزی می توان گفت؟
فقط برای دادن یک نمونه (این یکی از دههاست که نوشته می شود و یکی از هزاران که هرگز نخواهیم شنید) در ستون سمت راست وبلاگ صورتک این مطلب را با عنوان « سهم من از خيابان‌هاي اين شهر چقدر است؟" بخوانید.

نیمی از جامعه در زندگی روزانه اش احساس امنیت و عادی بودن ندارد و تازه این علاوه بر همه ی مشکلات اقتصادی و اجتماعی است که روز به روز روی هم انبار می شوند. اگر در کنار این، ناامنی برای کودکان از پسر و دختر را هم که اضافه کنیم تصویر وحشتناکی از واقعیت هر روزه گرفته ایم. حتی اگر به این تصویر واقعی "عادت" کنیم. می شود عادت کرد؟
بارها در نوشته هایم این پرسش به ذهنم آمده که: ما به کجا می رویم؟