بحث سقوط هواپیما روی خانه های مسکونی و دلایل آن، در جامعه ی مجازی اینترنتی و وبلاگی یعنی پنجره ای که کسی مثل من بیشتر در پای آن به تماشا می نشیند، هنوز داغ است. در جامعه ی واقعی را نمی دانم. بعید نیست تا حالا در کنار این همه واقعه و بحران و از آن مهمتر "دویدن برای لقمه ای نان"، کمرنگ شده باشد.

در بسیاری از سایتها و وبلاگها که این چند روزه نگاهی می کردم، به ذهنم رسید که موضوع تحریم اقتصادی آمریکا برای تحویل قطعات یدکی و از آن مهمتر برای فروش هواپیماها و سیستم های جدید به کشور ما، خیلی حاشیه ای مطرح می شود.

شکی هم نیست که مطرح کردن این موضوع در رسانه ها خط قرمز نظام است و آقایان که سالهاست در تنور "دشمن خارجی" دمیده اند تحمل این را ندارند که بشنوند در این دنیا هم می توان با سیاست های درست و عاقلانه با همه رابطه داشت و منافع ملی یعنی منافع مردم را محور قرار داد. با رویای جنگ با کفر و نابودی این و آن معلوم است که در روابط پیچیده امروز نمی توان سیاست هایی داشت که منافع مردم در آن حفظ شود. آنچه تجربه نشان داده اینست که فقط مصالح نظام حفظ می شود آنهم به گرانترین قیمت. هم جان انسانها و هم توان اقتصادی کشور.

آقایان خوب است اعتراف کنند که بهای بلندپروازی های شان را از فروش منابع طبیعی کشور و زیرپا گذاشتن حقوق اساسی مردم می پردازند. خیال آقایان حتما خیلی راحت است که درآمد نفت و گاز آنقدر زیاد هست که ما کالاهای شیطان یا شیاطین بزرگ را به چند برابر قیمت تهیه می کنیم و بهای سرسام آور بیمه های بین المللی حمل و نقل را هم می پردازیم. تازه در این میان پورسانت های بدون سند هم ردوبدل می شود. هم دلالان بین المللی به نانی می رسند و هم ما به نوایی.

آنجا هم که نتوانیم کالاهای اساسی تر مانند هواپیما و سیستم های پیچیده ی فرودگاه ها را تهیه کنیم، هواپیماها و دستگاههای دست چندم و فرسوده هست تا جایگزین کنیم. اتفاقی هم اگر افتاد چه باک، آنها که می روند شهید می شوند و ما هم به کفرستیزی ادامه می دهیم.

پویا که همیشه گوش چشمی به تاریخ ما یعنی آنچه بر ما گذشته دارد، نمی تواند این گفته ی بیسمارک صدراعظم آلمان را به ناصرالدین شاه در اینجا نیاورد. یک وجه مشترکی در اینجا میان دوره ی ما و دوره ی ناصرالدین شاه هست. هم در آنوقت و هم حالا "منافع ملی" در واقع به معنی "مصالح حاکمان" بود. بقیه را خودتان پیدا کنید:
"محرک چرخ پولیتیک دول، امروز افکار عمومیه است. هیچ دولتی بر خلاف میل و افکار ملت خود بکاری اقدام نمی تواند بکند. پس باید کاری کرد که افکار عامه را متوجه و مساعد بخود کرد. و آن هم نمی شود، مگر به اقدامات صمیمی و غیرت و همت در اصلاحات داخلیه، و داخل شدن به طریق تمدنی که امروز لازم ملزوم بقا و استقلال دول و ملل است. ... حمایت و اعانت بر زندگان می شود نه بر مردگان."*

* نقل از اندیشه ترقی - فریدون آدمیت . ص 168