وقتی که در خبرها می خواندم که مقامات هم در تشییع جنازه قربانیان این فاجعه شرکت کرده اند و تریبون هم در اختیارشان بوده تا نوحه های کهنه را تکرار کنند، به ذهنم رسید که جایی باید ایستاد و گفت که وظیفه ی حاکمان پذیرش مسئولیت و انجام آن مسئولیت است.
وظیفه ی اصلی مسئول نه لبخند زدن و فلسفه بافی ست و نه اشک ریختن و نوحه خوانی. آنچه در دست مقامی قرار گرفته زندگی و امنیت و سلامت این مردم است و این مسئولیت، پاسخگویی می طلبد. این الفبای جامعه ی مدنی است.

با نوحه خوانی و نام شهید دادن به این قربانیانی که تا یکی دو ساعت پیش از حادثه اصرار به پیاده شدن داشته اند، نمی توان پاسخگویی را به فراموشی سپرد.
طبق نوشته ی روزنامه انتخاب که در ایران چاپ می شود و با شاهدان عینی مصاحبه کرده است همان اولین افرادی که به صحنه ی فاجعه رسیده بودند دست به غارت اموال مردم و کشته شدگان زده اند. « شاهد عینی ادامه داد: همه 94 جسد که از داخل هواپیما بیرون می آورند، جزغاله شده بودند. اولین نیرویی که برای کمک به مردم در اطراف ساختمان حاضر شد نیروهای بسیجی بود. بعد از نیروهای بسیج، نیروی انتظامی و ... به صحنه حادثه آمدند. خبرنگار «انتخاب» در عین حال به سوء استفاده برخی سودجویان در چنین شرایطی اشاره کرد و به نقل از یک خانم حادثه دیده گفت: در چنین شرایطی برخی نیز بودند که در مقابل چشم همگان، دست به سرقت اموال مردم می زدند.»
-----------------

موضوع مسئولانی که هیچ فرصتی را برای تبلیغات و استفاده از احساسات مردم را از دست نمی دهند را مطرح کردم و این را اتفاقی ننوشتم.
روزنامه ی نیویوک تایمز چهارم دسامبر همین چهار روز پیش گزارشی دارد درباره ی هجوم سرمایه های ایرانی و ایرانی هایی که در این ساختار مافیایی اقتصاد به پولهای سرشار رسیده اند به دوبی. آمار غم انگیزی هم این گزارش دارد. چند نکته ای را از آن بطورآزاد در اینجا می نویسم که خسته کننده هم نباشد.

از سال 2003 که دولت امارات شرایط مالکیت املاک را برای خارجیان آسانتر کرد اولین کسانی که به بازار املاک دوبی هجوم آوردند ایرانی ها بودند. طبق آمار تا همین امسال ایرانیان بین 10 تا 30 درصد بازار املاک دوبی را در دست دارند. که هم شامل املاک تجاری می شود و هم آنها که خانه ها و آپارتمانهای لوکس را بعنوان خانه ی دوم یاچندم در آنجا می خرند. یک ایرانی که عکس او را هم چاپ کرده اند هر دو هفته یکبار یک مجله تجاری به نام مسکن در دوبی چاپ می کند که همیشه در مدت چند روز دوازده هزار نسخه از آن بفروش می رود.
به این فکر می کردم که در کشور 70 میلیونی ما تیراژ کتاب و نشریاتی که کیفیتی هم داشته باشند چقدر است؟ به صفحه ی اول کتابهای جدید خودم که نگاه می کنم بیشترشان شاید ده هزار است که تازه رمان کم حجم «عادت می کنیم» است که جزو پرفروشترین هاست. مجله ی مسکن هر دو هفته حداقل 12000 خریدار دارد. و تازه مجله ی مسکن فقط املاک را معرفی می کند.

گزارش در جای دیگر می گوید که طبق آمار رسمی چیزی بین 20 تا 200 میلیارد دلار سرمایه ی ایرانی در دوبی مشغول کار است. و تازه این آمار رسمی است و خود گزارشگر گفته است که ما درباره ی آن سرمایه هایی که بطور ناشناس وارد می شوند چیزی نمی دانیم.

اما فکر نکنید مسئولان محترم ما در آنجا بیکار هستند. بنیاد مستضعفان و جانبازان بزرگترین کلوب خارجی های دوبی را در آنجا برای این ایرانیان ثروتمند فراهم دیده با تمام امکانات. معجونی از ناهار در رستوران کلوب ایرانیان و شام در کاباره ی دو خیابان آنطرف تر همراه با کنسرت شهره و منصور و ...
در تهران مسئولان ما می توانند با مردم نوحه بخوانند و گریه کنند و در دوبی با آن دسته دیگر از ایرانیان شادی کنند و از این ثروت های بادآورده سهمی داشته باشند.
حاکمان ما با مردمی که بر آنان حکم می رانند در همه حال به تفاهم می رسند. اما پاسخگویی؟ کسی هست که بپرسد؟ ...