در کنار گریه و غم، کاری هم باید کرد. این بار اول نبوده و دریغ که بار آخر هم نیست. حاکمان ما بمب اتم و موشک دوربرد می خواهند و کامپیوترهای پیشرفته ی فیلترینگ. اولویت های آنان چیز دیگری است. همیشه چیز دیگری بوده است.

پرستو نوشته است: "دوستان روزنامه‌نگار، حرفه‌ای‌ها، نيمه‌حرفه‌ای‌ها، غير حرفه‌ای‌ها از پای اين مونيتورهای مسخره که بوی مرگ می‌دهند، بلند شويد. ما انجمنی داريم برای صنفمان. بياييد برويم آن‌جا. جهنم که امروز تعطيل است! مغز ما که تعطيل نيست. مرگ که تعطيلی برنمی‌دارد. ما که هر وقت به انجمن دعوت می‌شويم، نمی‌رويم، اين بار بياييد خودمان را دعوت کنيم به صرف تحصن و تريبون آزاد." دنباله ی متن...
آسیه هم می نویسد: " برخی از دوستان و همکاران رودررو یا تلفنی پرسیده اند قرار است به چه منظور دور هم جمع شویم؟ واقعیت این است که فراتر از برخوردهای احساسی که همه ما همینک گرفتار آنیم و گریزی هم از ان نیست ( و اصولا چرا نباشیم؟!) چند نکته مهم وجود دارد که از سوی یک نهاد صنفی می تواند قابل پی گیری باشد. جدا از این ما گرد هم جمع می شویم تا در بدرقه روح همکارانمان کنار هم باشیم و اگر توانستیم تسلایی بر دل دردمند خانواده هایشان.
۱- بیش و پیش از همه ابراز همدردی با خانواده ها و نزدیکان همکارانمان و برگزاری مراسم یادبودی به همین منظور." دنباله ی متن ...