کم پیش نمی آید که پیش از نوشتن با خودم کلنجار می روم آیا اینکه می خواهی بنویسی تکراری نیست؟ در ذهنت گذشته امروز، اما تکرار نیست؟
با خواندن چند مقاله ی شماره تازه نشریه نامه از جمله این پرسش و پاسخ عباس عبدی و این نوشته ی دکتر علمداری، به این فکر می کنم شاید تکراری اگر در ذهن است، بازتابی است در چرخه ی تاریخی که در آن دَوَران می کنیم. امیدوارم این اشاره کوتاه موجب نشود از خواندن آن دومقاله و شاید نوشته های دیگر «نامه» صرف نظر کنید.

سیمین بهبهانی هم نوشته ی کوتاهی درباره ی رابطه هنر و ایدئولوژی دارد و ساده انگاری هایی که هنر انسان گرا و ترقی خواه را به شعارنویسی های روزمره حزبی و روزنامه ای تبدیل می کند.
در همین رابطه جالب است اشاره کنم به شاعران معروف روسیه شوروی بوریس پاسترناک و آنا آخماتووا. در دوران جنگ جهانی دوم در جبهه ها، آنچه که سربازان شوروی بیشتر از همه از آن استقبال می کردند شعرهای عاشقانه و شخصی پاسترناک و سروده های آخماتووا بود. شعرهای این دوشاعر بصورت دستنوشته دست بدست می شد و نامه های بسیاری از سربازان حاضر در جبهه دریافت می کردند. این دو در دستگاه حزبی چندان مورد توجه نبودند و محبوبیت زیادی که داشتند باعث می شد تا "تحمل" شان کنند. پیش از جنگ به خانه ی آخماتووا ریخته بودند و چهار بار پسرش را زندانی کرده بودند. خود او را بالاخره در سال 1961 از شورای نویسندگان شوروی اخراج می کنند.

در خبرها بود: "هوگو چاوز، رييس جمهوری وئزوئلا گفته است کشورش و ايران برادران واقعی هستند که برای يک جهان عادلانه تر نبرد می کنند."
البته آقای چاوز در عرف بین المللی برای کسب وجهه و پشتیبانی شاید حق داشته باشد چنین بگوید چون آنچه وظیفه ی اوست حفظ منافع کشور خودش است. اما یک ایرانی هم حق این را دارد بگوید حکومتی که در کشور خودش و برای مردمی که بر زندگی آنها حکم می راند عدالتی برقرار نکرده و حدود نیمی از مردم در زیر خط فقر زندگی می کنند، کجا می تواند برای یک جهان عادلانه تر کاری کند؟ فکر نمی کنم آقای چاوز و مشاورانش واقعیات را ندانند. دیر زمانی نگذشته که فکر می کردند گروگانگیری و غلظت شعارها و تعداد پرچم های آتش زده شده و دیپلماسی های عجیب و غریب تعیین کننده "نبرد" برای جهانی عادلانه تر است. برای دانستن اینکه این راه نه به عدالت که به برهوتی وحشتزا ختم می شود، بهایی پرداختیم که نمی دانم آقای چاوز چقدر از آن اطلاع دارند؟