مدتی ست که سایت اینترنتی نشریه فرهنگی و ادبی بخارا که به همت علی دهباشی در ایران منتشر می شود از کار افتاده است. یعنی گویا قرارداد آن را تمدید نکرده اند. نشریه بخارا که چنین سال است به دنبال نشریه ی سابق دهباشی به نام کِلک منتشر می شود اگر نه بهترین که یکی از بهترین نشریات فرهنگی و ادبی ست. مطالب آن را تقریبا به تمامی، دانشمندان و دست اندرکاران با تجربه می نویسند و همیشه تنوع موضوع موجب می شود که هر علاقمندی مطابق سلیقه اش مطلبی خواندنی در آن پیدا کند. هم کسانی که به صورت حرفه ای با این نوع مطالب سروکار دارند و هم دیگران.
این را نوشتم که هم تاسف خودم را از تعطیلی سایتشان گفته باشم و هم شاید تشویقی که دوستان علاقمند به این مطالب، خود نشریه را از ایران آبونه شوند.
----------
تقریبا همزمان با دو پست پیش که در رابطه با دخالت «دستهای غیبی» در کارهای روزانه ی این-جهانی بود، این روزها فیلم دیدار رئیس جمهور را هم با یکی از روحانیون سرشناس قم منتشر کرده اند که با آب و تاب از چشم های خیره شده ی حاضران و هاله ی نورانی -که منشاء آن-جهانی هم دارد- در جلسه ی سازمان ملل تعریف می کند و کسی هم حتی ابرویی در هم نمی کشد که این حرفها چیست؟ حتی آقای ابطحی هم در یادداشت خودش تقیه می کند و فقط ایراد به رئیس جمهور و همراه متملق او می گیرد. ایشان حتی جمله ای هم نمی نویسد که این حرفهای رئیس جمهور مگر مخاطب نداشت؟ و این مخاطبین که از آقایان و آقازاده ها بودند سرهایشان را به تایید چه چیزی تکان می دادند؟

جای تاسف دارد که نمونه های این خرافات و عوامفریبی های امروزه را باید در صدسال و دویست سال پیش پیدا کنیم.
می گویند در زمان فتعلیشاه قاجار علما و روحانیون برای تایید جهاد عیله کفار روس به حدود زنجان می رفتند- همان جهاد بیهوده ای که منجر به قرارداد ترکمنچای شد که فقط غرامت آن تا سالها بر دوش همین ملت سنگینی می کرد. آب خزینه ی حمام آقایان را در شهرها و روستاهای سر راه، مردم برای تبرک می بردند و گاه سرها و دستها بود که برای پیاله ای آب حمام این یا آن روحانی می شکست.

شیخ محمد تقی نجفی بزرگترین روحانی اصفهان در زمان ناصرالدین شاه در تمام آن منطقه صاحب مال و املاک بود و حتی یک دارودسته ی بزن بهادر هم داشت که در موقع خودش نقش سپاه این روحانی را ایفا می کردند. یحیی دولت آبادی می نویسد این روحانی تازه پس از سرشکن کردن بسیاری از درآمدهایش، باز هم فقط شصت هزارتومان آن روزگار به دولت مالیات می داد. اما شیخ در برابر مردم می گفت که اصلا چشمی به مال دنیا ندارد و حتی حساب بیشتر از پانصد را نمی داند. آقای نجفی وقتی می خواست بگوید «هزار تومان» می گفت «دو پانصد تومان».
به نظر شوخی می آید؟ مایه تفریح است؟ یکبار دیگر به فیلم رئیس جمهوری کشور ایران در سال 1384 خورشیدی و 2005 میلادی نگاهی بیاندازید.

نمونه ها بسیار است، هم از آن زمان که امروز تاریخ به حساب می آید و هم متاسفانه بیشتر و بیشتر از امروز که روزهای زندگی این نسل است.