خوب است چند دقیقه ای وقت بگذاریم و گزارش صورتک را از همایشی که در تهران بمناسبت روز جهانی نفی خشونت علیه زنان تشکیل شده بوده، بخوانیم. در این آدرس و اینجا که فکر نمی کنم فیلتر هم باشند می توانید این گزارشها را پیدا کنید.

با خواندن این دو گزارش نتوانستم از نوشتن نظرم در آنجا خودداری کنم. امیدوارم فرصت کنم مطلبی کاملتر بنویسم. این روزها مشغول ترجمه مطلبی درباره وضع زنان در محله های فقیرنشین فرانسه هستم که به محض انتشار در اینترنت، آدرسش را در اینجا خواهم گذاشت. و اما نظری که نوشتم:

"در خیلی از کشورها وجدانهای بیداری در حکومت ها و یا حاشیه ی آن (مثل احزاب و سازمانهای مدنی پر نفوذ) هستند که سعی می کنند با تصویب قوانین و گذاشتن سیاستهای حمایت از زنان، بر این مشکل در جامعه غلبه کنند. در کشور ما متاسفانه این دید هم در جامعه نهادینه است و هم شادی هم بیشتر در حکومت. از همه تاسف بار تر این است که می خواهند یک مشکل عمیقا اجتماعی و جا افتاده را در حد مشکلات روانی "خشونت گری" و "خشونت پذیری" ساده کنند، آنهم بوسیله ی متخصصان روانشناسی. آن روانشناس هم البته وقت این را ندارد که فکر کند ببیند چه روابطی باعث این خشونت پذیری است. با این گزارشی که نوشتی لابد راه حل آقایان تشکیل کلاس های روان درمانی یا تجدید چاپ کتابهای "خودشناسی" یا "چگونه به زندگی لبخند بزنیم" است! با این که مشکل از پیش آشکار است اما این گزارشها که شما عزیزان منتشر می کنید همچنان آگاهی دهنده است و تاثیرگذار."

در مورد نفی خشونت علیه زنان، کار فلش مرا حتما دیده اید اما بهرحال برای دوستانی که ندیده اند، در این آدرس قرار دارد.