نمی دانم امشب فرصت می کنم موضوعی در باره ی نواندیشان دینی و دکتر سروش که دو سه روزی ست ذهنم را به خودش مشغول کرده بنویسم یا نه.
اما اصرار داشتم که بگویم موضوع قتل های زنجیره ای و زنده یادان پروانه و داریوش فروهر و دیگر آن عزیزان که فقط بخاطر اندیشه شان سلاخی شدند در ذهن مردم باقی مانده است. مهم نیست چند سال بگذرد.
با آن نوشته ی آقای مرتضی مردیها هم که در همان زمان در روزنامه های اصلاح طلب نوشت (به این مضمون) "دیگر بس است از قتلها نگویید. مردم خودشان می دانند." نمی توانم موافق باشم. پرونده ی قتلهای زنجیره ای را اصلاح طلبان به روند فرسایشی یعنی همان که آمران قتلها می خواستند کشیدند.
آقای خاتمی در جایی گفت: "چشم فتنه را کور کردیم." اوضاع امروز نشان می دهد که این حرف چقدر از واقعیت بدور بوده است. نه اینکه خاتمی دروغ گفته باشد. بیشتر شاید از اینکه واقعیت را ساده تر از آنچه بود و هست می دیده است.

همین روزها پرستو فروهر گفت: " در آخرين مراجعه به کميسيون اصل 90، که ويژه رسيدگي به شکايت ها و تظلمات مردم است، در آذرماه گذشته، آقاي انصاري راد، رئيس اين کميسيون، به وي گفته است که در جريان اين تحقيقات، به کساني برخورد کرده که لازم است به دادگاه احضار شوند، اما او، آقاي انصاري راد، توانايي احضار آنها را به دادگاه ندارد، و بيش از اين هم نمي تواند اين مساله را باز کند. اين دقيقا نشان دهنده اين است که کساني در اين جنايت ها سهيم بودند، چه به صورت دستور دهنده و يا بسترساز جنايت ها، که همچنان از مصونيت بالايي در بافت قدرت در ايران برخوردار هستند، که حتي مقاماتي مثل اعضاي کميسيون اصل 90 مجلس، که وظيفه دارند از آنها پاسخگويي بخواهند، نمي توانند چنين برخوردي را با آنها بکنند."

------------
از نسل شاعران دهه ی سی یکی دیگر هم رفت. کسی جای آتشی ها و اخوان ها و شاملوها را در شعر نو ایران پر خواهد کرد؟