چشمانت با من گفتند که فردا روز دیگری ست....

دکمه play را میزنم و صدای شاملو می پیچه توی این اتاق، به اولین کلام اشک امان نمی ده، صداش رشته رشته های قلبم را می لرزاند مثل همیشه، مدتها بود این صدا را نشنیده بودم و حالا آسمان وین برف می باره و من هق هق می کنم. یاد صبحِ رفتنش افتادم، چند هفته ای مانده بود به خارج شدنم از ایران : صبح روز مرگش سراسیمه از خواب بیدار شدم. تلفن زنگ می زد، دوباره چشمهایم را بستم و صدای برادرم را شنیدم که به صدای بلند اعلام می کرد کسی زنگ زده بگوید شاملو مرده است، در رختخواب نیم خیز نشستم، تمام تنم می لرزید. با یک تاکسی رسیدیم به بیمارستان شریعتی، جمعیت موج می زد ولی شاملو دیگر نبود.
یاد شب هفتم افتادم که از بلندگوهای دهکده کرج به جای اذان و قرآن صدای نازنینش پخش می شد که می گفت : مرا تو بی سببی نیستی به راستی صلت کدام قصیده ای ای غزل ...
و حالا بعد از این همه وقت دوباره این همان صداست، همان صدای ماندگار که می گفت : ای یاوه یاوه خلائق مستید ومنگ یا به تظاهر تزویر می کنید، هنوز از شب مانده دودانگی، گر طائبید و مسلمان نماز را از چاوشان نیامده بانگی...
به این همه خبرهای غمبار از ایران فکر می کنم، به مردن آتشی و دعوا سر اینکه آیا «چهره ای ماندگار» بوده یا نبوده به عقب افتادگی های تاریخیمون و نامه امام زمان و چهره «نورانی» مصباح یزدی. و صدای شاملو در سلول سلول وجودم انعکاس پیدا می کنه : هنوز از شب مانده دودانگی.

ali bod daset dard nakone vaghean lezat bordam movafagh bashi edame bede ma hame azat mamnonim edame bede va in weblogo ba seday garm shamlo zibatar va garm tar kon ye donyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyya mamnon