به عکس های بزرگداشت زنده یاد دکتر حسین فاطمی وزیر خارجه ی شادروان مصدق که نگاه می کنم به این فکر می کنم که خلوتی مراسم، در واقع خلوتی فکر ما و حساسیت ما به آنچه در پیرامونمان بر ما روزگاری گذشته و می گذرد هم هست.
اگر بخواهم روشن بگویم این است که وقتی روز 8 مارس روز زن فقط چند ده نفر در پارک لاله جمع می شوند، برای اکبر گنجی فقط 200 نفر به جلوی بیمارستان میلاد می روند و مراسم یادبود دکتر فاطمی خالی ست، علیرغم همه تفاوتهایی که در میان این مناسبتها وجود دارد اما یک نقطه مشترک هم هست و آن حساسیت ماست.

زنده یاد فاطمی که از رادیکال ترین وزرای کابینه ی مصدق بود پس از کودتای 28 مرداد توسط سازمان افسری حزب توده مخفی می شود تا اینکه بالاخره در اسفند 1332 یعنی تقریبا 7 ماه بعد مخفیگاه او را کشف می کنند و او دستگیر می شود.

دکتر فاطمی در فاصله ی 25 تا 28 مرداد که شاه به بغداد و بعد به رم گریخته بود سرمقاله های تندی در روزنامه باختر امروز نوشت که بعدها در دوران دستگیری موجب واکنش های سخت تری از طرف دولت کودتا به او شد.
وقتی که می خواستند او را از شهربانی و فرمانداری نظامی به زندان ببرند دارو دسته اوباشان و چاقوکشان شعبان جعفری (شعبان بی مخ) به او حمله می کنند و به قول شعبان در خاطراتش " حالا میگم: در شهربانی زدمش ، چاقوام نزدم." و یا "هم گفتم (تهدید به خفه کردن) ، هم زدمش . حاشا که نمی کنم ولی اونو دولت اعدامش کرد." خواهر دکتر فاطمی، سلطنت فاطمی خودش را روی برادرش که بسیار هم مریض بوده می اندازد تا با ضربات چاقو کشته نشود.

دکتر فاطمی را دولت کودتا در یک دادگاه غیر علنی محاکمه کرد و تنها وزیر دکتر مصدق بود که اعدام شد. او را در 19 ابان 1333 تیرباران کردند.

دکتر مصدق در خاطراتش می نویسد:
"ملی شدن صنعت نفت در سراسر کشور ابتکار شادروان دکتر حسین فاطمی است ..." و در جای دیگری از همین خاطرات اضافه می کند:
"آری شادروان دکتر حسین فاطمی یک تقصیر داشت و آن پیشنهادی بود که در یکی از جلسات جبهه ی ملی برای ملی شدن صنعت نفت کرده بود و بجزای خود هم رسید."