وبلاگ پویا: از الهه باروی تا زمینگیر شدن

حدود 5 ماه پیش در چند یادداشت متوالی درباره نقش زنان در جوامع انسانی قدیم و از جمله در مورد پیکرک های دوره ی نوسنگی نوشتم و تلاش کردم نشان بدهم که برداشت شخصیت درجه دومی از زن بدلایل مختلف در طول تاریخ شکل گرفته و ریشه در سیر تکامل جوامع انسانی دارد و نه چیزی که «ذاتی» و «ماهیتی» باشد. این موضوع در آنجا تا جایی که امکان داشته بیان شده است.

در همان نوشته با اولین آثار هنری ساخت دست بشر یعنی پیکرک های زنانه الهه ی باروری وآفریننده ی مقدس آشنا شدیم و این که گستردگی این تصور انسان آن روزی از موجود زن چقدر در مناطق مختلف زیاد بوده است. فربهی و تنومندی نشانه ی مشترک همه ی این پیکرک هاست.
اما چرا این موضوع را دوباره پیش کشیدم؟

گزارشی را به همراه تعدادی عکس از کشور آفریقایی موریتانی دیدم که درباره ی فربه کردن و چاق کردن اجباری دختران در آنجا تهیه شده بود. با وجود اینکه موریتانی کشور فقیری است اما دختران و زنان را از سن کودکی وادار به پرخوری می کنند تا هر چه بیشتر چاق و فربه شوند و این را علامت زیبایی می دانند. از طرف دیگر اعتقاد دارند خوردن غذاهای پرچربی و فربهی، موجب بلوغ زودرس دختران می شود و آنها زودتر می توانند ازدواج کنند. کار به جایی می رسد که وقتی دختری از شدت پرخوری حالت تهوع پیدا می کند انگشت هایش را لای چوب یا مداد می گذارند تا درد آن، توجهش را از حالت تهوعش منحرف کند.
این پر خوری های بی اندازه برای بسیاری از این زنان موجب بیماری های زیادی مثل مرض قند یا بیماری های قلبی و عضلانی می شود و آنها را زمینگیر می کند.

فکر می کنم در این جوامع ابتدایی آثار آن تصور اولیه از باروری هنوز جای خود را حفظ کرده اما بدیهی است که در جامعه ی مردسالار این تصور و برداشت اولیه به چیزی شاید ضد خودش تبدیل شود یعنی کارکرد دیگری پیدا کند یعنی زیبایی خوشایند مردان و نشانه ی مرفه بودن مرد حتی به قیمت بیماری های جدی و صدمه ای جبران ناپذیر به زن. یکی از زنانی که شغلش فربه کردن دختران است می گوید: "وقتی که آنها چاق شوند زیباتر می شوند و بهتر می توانند به شوهرانشان خدمت کنند."

نکته ی جالبی که در همه ی پیکرک ها وجود دارد این است که آنها چهره ی مشخص انسانی ندارند و این می تواند دلیل این باشد که ضرورتا زنان جامعه ی پیش تاریخی را به زور به فربهی و چاقی نمی رساننده اند آن پیکرک ها سمبل تجریدی مادر اولیه و آفریننده بوده اند و نه این شکلی را که مثلا در موریتانی می بینیم.
خوب است فرصت کنید حداقل مجموعه ی عکس ها را ببینید.

پویا جان اول صبح اشتها من را با این عکسها کور کردی (شوخی)
صحبتهایت و اشاره به فاکتها مثل همیشه شنیدنی بود. من فکر می کنم خیلی از زنها شناخت به تاریخچه بدبختی اشان و عوامل آن پی برده اند اما هنوز گام لازم را برای پاک کردن این تاریخچه از صفحه زندگی امروزی شان بر نداشته اند. حتما از عملهای زیبایی مطلع هستی. این زنها هستند که اغلب گام برای جراحی های پلاستیکی برمی دارند و نه مردان. این رفتار نشان دهنده این است که هنوز خیلی از زنها به ارزشهای خود ناباورند و ارزش را در صورت ظاهر جستجو می کنند، ارزشی که مردها باید آن را تایید کنند. متاسفانه خیلی از آنها ارزشهای درونی خود را نادیده می گیرند و تلاشی برای رشد آن و یا پذیرفته شدن آن ندارند.
قربانت حمیرا

حمیرا جان در جوامع مردسالار، زن با نقشی که در رابطه با مرد دارد تعریف می شود. از زیبایی نوشتی. حتی در رابطه با فرزند آوردن هم حساب کنی خیلی از زنها در بسیاری جوامع تا پسر (وارث مرد) بدنیا نیاورند عروس کامل و یا زن کامل و مورد تایید به حساب نمی آیند. در ترجمه مربوط به زنان جمهوری آدربایجان موارد زیادی آمده است. در سایت زنان که حتما خوانده ای. این فقط یک مثال دیگر از خیل مثالهای دیگر بود.
امیدوارم تا حالا هم عکسها را فراموش کرده باشی (:

شاد باشی
پویا