جای تاسف و مایه سرافکندگی است که سایت پربار تریبون فمینیستی که حاصل زحمت زنان ایرانی
است باید فیلتر شود.
بقیه را از زبان خودشان بخوانید ...
----------
درگیری های خیابانی در حومه ی پاریس را با تاسف و نگرانی دنبال می کنم.
پس از چندین دهه که از مهاجرت های بزرگ اهالی مستعمرات گذشته به کشورهای اروپایی می گذرد، امروز در حاشیه یا در درون شهرهای بزرگ اروپا محله های بزرگ مهاجرنشین که واقعا هم حالت دربسته و گتو دارند شکل گرفته است. از آمستردام تا پاریس و لندن و شهرهای بزرگ دیگر. نقطه ی مشترک همه این محله ها شاید سطح پایین زندگی، فقر و بیکاری و جرایم اجتماعی باشد.
نسل های بعدی که در این محله ها زندگی می کنند وضع خودشان را نه با شهرستانی کوچک در الجزایر یا مراکش، که با زندگی متوسط فرانسوی یا انگلیسی مقایسه می کنند. مثلا محله ی لیل سنت دنی که مرکز درگیری ها بوده از دهه ی 60 میلادی بتدریج شکل یک محله ی مهاجرنشین را گرفته است.

طبق نوشته ی بی بی سی « آقای دندون که از نویسندگان شناخته شده در منطقه خود به شمار می رود، می گوید: "ما همه فقیر بودیم، اما در کنار سیاه پوستان و عرب ها، از اروپای شرقی و خود فرانسوی ها نیز بودند." با گذشت دو دهه از آن تاریخ، آرایش جمعیتی این منطقه تغيیر کرده است. آقای دندون می گوید: "در عکس های دوران مدرسه من، بیشتر از نصف بچه ها سفید پوست بودند. در عکس های امروز یکی یا دو تا بیشتر نیستند." »

در دوره پس از جنگ جهانی دوم که روند مهاجرت ها رو به افزایش گذاشت، دولت های غربی بخاطر نیاز به نیروی کار ارزان از این مهاجرت ها استقبال هم کردند. اما امروز آشکار است که این مهاجرین هنوز پس از 3 نسل در جامعه ی میزبان جایگزین نشده اند. این جایگزین نشدن هم دلایل مختلفی از هر دوسو دارد یعنی هم فرهنگ غالب جامعه میزبان و هم واکنش های منفی مهاجرین به قبول نرم های جدید. اما منظور من هم نوشتن درباره ی این دلایل نیست. فقط گفتن چند واقعیت ساده و در عین حال نادیده گرفته شده است.

واقعیت اینست که نسل های جدیدتر این مهاجرین در عمل از همان امکانات اقشار متوسط جامعه ی میزبان هم محروم هستند. نرخ بیکاری مهاجرین چند برابر نرخ بیکاری عمومی در همان کشور است. میزان تحصیلات از متوسط تحصیلات افراد کشور پایین تر است و افراد بسیاری از این مهاجرین و فرزندان آنها عملا شهروند درجه دو به حساب می آیند.

تمامی این مشکلات در کنار دوگانگی فرهنگی و عدم پذیرش نسلی را پدید آورده عصیانگر که حس می کند هر روز تحقیر می شود و امکانی هم برای تغییر موقعیتش ندارد.
وقایع این روزهای پاریس نشان می دهد که مشکل خیلی بزرگتر از آن است که بتوان با تهدید و تحقیر بیشتر روی آن را پوشاند. این درگیری ها و به این گستردگی نشان می دهد حتی جرقه ای کوچک می تواند این جوانانی را که جز عصیان و ناامیدی نقطه ی مشترکی ندارند اینطور متشکل و مصمم به خیابان بیاورد.
وزیر کشور فرانسه می گوید که این آتش سی سال زیر خاکستر بوده است. ولی باز هم تلاش می کند که با تهدید اوضاع را آرام کند.

نگرانی بزرگتر این است که گروه های افراطی مذهبی بهترین موقعیت را دارند که از این نسل جوان برای رسیدن به مقاصد خودشان یارگیری کنند. همانطور که از جوان عصیان زده و تحقیرشده وناامید فلسطینی و پاکستانی و افغانی یارگیری کرده اند. اگر جامعه به این جوانها امکان رشد ندهد، فردا آنها هویت و شخصیت خودشان را با افراط گرایی مذهبی تعریف می کنند.

به قول سردبیر نیویورک تایمز به جای صحبت از بگیر و ببند و آشغال خطاب کردن این جوانها باید بیشتر از فراهم آوردن امکانات، ایجاد شغل و خانه برای این جوانها گفت و عمل کرد.