پی نوشت - در گشت و گذار اینترنتی امشب به این نوشته ی سهیل آصفی هم بر خورد کردم که بخش منتشرنشده گفتگویش را با شادروان اسکویی آورده است. بخش منتشر شده را هم در اینجا دیدم.
..........

خوشبختانه کار جدید فلش به انجام رسید و حالا فرصت بیشتری خواهد بود برای نوشتن. تا کی باز نوبتی دیگر بشود. در اینترنت که منتشر شد حتما در اینجا هم خواهم نوشت.

همین که چند روز فرصت نکنی بنویسی اینقدر مطالبی که می خواهی با خواننده های نوشته هایت در میان بگذاری انباشته می شود که می ترسی زیاد نوشتن، مخاطب خودش را پیدا نکند.

نمی خواهم با سیاست یا در واقع با "بی سیاستی" شروع کنم. پس اول اینکه:
پنجمین سالگرد در گذشت شاعر خوبمان فریدون مشیری بود. شاعری که در اوج فعالیت های اجتماعی از عاشقانه سرودن غافل نبود. انسان، شیفته ی عشق و زیبایی ست حتی در سخت ترین لحظات. اما مشیری در کنار "کوچه" می توانست اینچنین هم بسراید:
"نغمه پیغامی ز عشق بود و ز پیکار
مشعل شب های رهروان فداکار
شعله برافروختن به قله کهسار
بوسه به یاران، امید و وعده ی دیدار ..."
سیمین بهبهانی از دل مهربان او می گوید و اینکه "هرگز کسی را آشفته نمی خواست."
--------

و دوم درگذشت مصطفی اسکویی بنیادگذار "تئاتر آناهیتا" است که همین روزها اتفاق افتاد. بسیاری از هنرمندان و کارگردانان خوب تئاتر ما در کلاسهای اسکویی تعلیم دیده اند. از رفته ها بیژن مفید، مهدی فتحی و از مانده ها عزت الله انتظامی، داود رشیدی، بهرام بیضایی، نیکو خردمند و تا سیاوش طهمورث و مرضیه برومند و سوسن تسلیمی و محمود دولت آبادی.
پیش از این هم نوشته بودم که تجربه ی تئاتر تجربه ای زنده و "در حضور" است. من که در جریان کار تئاتر در ایران نیستم اما امیدوارم با رفتن این استادان، کسانی باشند تا جای اینان را با همان کیفیت و بیشتر پر کنند.
-------

و سوم هم بی سیاستی آقایان درجریان سخنرانی احمدی نژاد بود که اسرائیل باید از صحنه روزگار محو شود و " به تمامی سران کشورهای اسلامی هشدار داده که هر کس در راه شناسايی اين رژيم گام بردارد، در آنچه وی آن را آتش قهر امت اسلام خوانده، خواهد سوخت."
تهدیدهای کلیشه ای که دود آن سرانجام فقط به چشم مردم کشور خواهد رفت. و آن که در شورای امنیت سازمان ملل محکوم شد ایران بود. و همین شعارها دلیلی یا دستاویزی برای منزوی شدن بیشتر. صحبت های مقامات ایرانی و احمدی نژاد یعنی تایید آنچه که تندرو ترین محافظه کاران آمریکایی در دولت بوش و وزارت دفاع آمریکا درباره سیاست های اتمی ایران می گویند.

در مورد اسرائیل هم در همه ی این سالها یک نوع رابطه مصنوعی بین سیاست خارجی کشور و موضوع فلسطین ایجاد کرده اند که نه به وجهه و موقعیت کشور خودمان کمک کرده و نه به نفع خود مردم فلسطین بوده است. سالهاست که کشورهای عربی و حتی غیر عربی مانند پاکستان به بهانه ی کمک به مردم فلسطین، آن منطقه و لبنان را میدان تاخت و تاز خودشان کرده اند و در واقع در پی منافع منطقه ای خودشان هستند و تهییج مردم در داخل. یاسر عرفات در یکی از سخنرانی هایش گفت که دولت های عربی همیشه در حساس ترین لحظات در کار رسیدن به نتیجه ای صلح آمیز کارشکنی می کنند.
شعار محو اسرائیل فقط بی سیاستی را می رساند در حالیکه همه می دانند این فقط یک شعار نمایشی است. اما از همین شعار نمایشی و انقلابی نما فقط تندروهای اسرائیل و آمریکا بهره می برند. این تندروها هم مثل آقایان همیشه نیاز به "دشمن خارجی" دارند تا سیاست های خودشان را توجیه کنند.
من فکر می کنم امروز یک سیاست درست و در خدمت مردم، پشتیبانی اصولی (وباز هم نه با جاروجنجال) از دولت انتخابی و سیستم انتخابی مردم فلسطین است. تلاش برای ثبات وایجاد یک اقتصاد قوی و اصلاحات اجتماعی در مناطق خودمختار فلسطینی بیشتر می تواند به نفع مردم باشد تا پس از چندین سال جنگ و دربدری بتوانند برای پیشرفت خودشان فعالیت کنند.