« دلشده ... | صفحه اصلی | طرح های جادویی محافظه کاران و دو نکته دیگر »
October 22, 2005
ما در کجا ایستاده ایم؟

سازمان گزارشگران بدون مرز 52 معیار برای اندازه گیری «آزادی بیان» در کشورهای جهان انتخاب کرده و لیستی را انتشار داده است. کشور ما در این لیست در رده صد و شصت و چهارم است که تقریبا در آخر لیست هستیم (سال پیش در رده پنجاه و هشتم بودیم). تمام لیست 167 کشور است.
معیارها هم مواردی هستند مثل روزنامه نگاران زندانی، تعداد کشته دن روزنامه نگاران، امکان فعالیت آزاد برای روزنامه نگاران و خبرنگاران خارجی، وجود یا عدم وجود رادیو و تلویزیون غیر دولتی و وضعیت سانسور و ...

تا به حال اینطور جلوه داده می شد که در بیشتر کشورهای قاره آفریقا یا آمریکای جنوبی، دیکتاتوری های کوچک اما قدرتمندی حکومت می کنند و وضعیت ایران اصلا قابل مقایسه با آنها نیست. در وجود آن دیکتاتوری ها شکی نیست اما لیست نشان می دهد که اولا اوضاع در جاهای دیگر رو به مسیری دیگر گذاشته و دوما در مقایسه با آنها وضعیت آزادی بیان در کشور ما خیلی بدتر از تصورات ماست.

این که بدانیم در کشور ما حقوق بشر و آزادی بیان رعایت نمی شود یک چیز است، اما وقتی جای خودمان را در منظره ی بین المللی ببینیم، چیز دیگر. این مقایسه نشان می دهد که کشورهای دنیا رو به چه سمتی می روند و ما با چه اصراری بر اشتباهات خودمان پافشاری می کنیم. نه اینکه کشورهایی که جای بهتری از ما در لیست دارند مهد آزادی باشند. مهم اینست که هرکس رو به چه راهی دارد.

کشور کوچک آفریقایی ترینیداد توباگو خودش را به رده ی دوازدهم رسانده است و آفریقای جنوبی که زمانی نه چندان دور سمبل تبعیض نژادی بود امروز در رده ی سی و دوم ایستاده است. نامیبیا در رده ی 25 و مالی در رده 37 هستند.
وضع ما از کشورهای آمریکایی جنوبی هم بدتر است. اروگوئه و پارگوئه و شیلی در رده های چهل و چهار و چهل و ششم هستند.

در تعداد زیادی از یادداشت هایم در این وبلاگ نوشته ام که آزادی بیان و روزنامه های آزاد، اجناس لوکس یک جامعه نیستند. و نه دغدغه ی شکم سیری چند روشنفکر مرفه. آزادی بیان و رسانه های آزاد ضرورتی است برای شفافیت آنچه در جامعه می گذرد و آنچه حاکمان می کنند.

به نظر می آید این تئوری بیست و چندساله ی «دشمن خارجی» و «تهاجم فرهنگی» بیشتر از همه، دامن خودمان را گرفته است.
حدود یکسال پیش شهلا شرکت مدیر مجله زنان درباره کار روزنامه نگاری در ایران گفت:
"این کار همیشه سخت بوده است. سخت ترینش موقعی ست که فکر کنی هر دقیقه ممکن است در روزنامه را ببندند، بخاطر چیزی که نوشته ای یا گفته ای."
امروز کارنامه ی ما چیست؟

نوشته شده توسط پویا در 08:44 PM

نظرات (4)


نظرهای نوشته شده:

با سلام
بسیار متشکرم از وبلاگ پرمحتوای شما
امیدوارم در همه برهه ها موفق باشید

نوشته شده توسط آزاده در October 23, 2005 01:09 AM

zanan dar hale pas dadan tam kerdar gheire ensanie khod dar toole tarikh hastand ke ta emrooz ham edame dashteh va hichgah darse ebrat nemigirand....

نوشته شده توسط hassan در October 23, 2005 01:05 PM

چه نظر عجیبی! شاید هم نه زیاد عجیب.
"کردار غیر انسانی زن" معنایی ندارد. زن نیمی از وجودی است که به آن انسان می گوییم. نیم دیگرش هم مرد. زن هم که در طول تاریخ نقش تابع مرد را داشته و نقش اجتماعی او را بیشتر از آنکه خودش تعیین کرده باشد، جامعه ی مردسالار تعیین کرده است. اتفاقا زنان بیشتر قربانی کردارهای غیرانسانی بوده اند چون امکاناتی نابرابر و محدودیت های بیشتری داشته و دارند. نمی دانم که بیشتر از این می توان یا اصلا باید چیزی نوشت. فقط اینکه احترام به انسانیت یعنی احترام برابر به زن و مرد.
پویا

نوشته شده توسط پویا در October 23, 2005 01:50 PM

کاش دردمان همین یکی بود

نوشته شده توسط سرزمین رویایی در October 23, 2005 03:12 PM

 عضو شوید

لینک های خواندنی

(برای آگاهی بیشتر، نه تایید)











----------


لحظات تنهایی



وبلاگ های خبری و جمعی





صبحانه


وبلاگهای دوستان و آشنایان



آخرین نوشته ها
سایت پربار جنبش زنان + روز اول ماه مه - سمبل برابری طلبی برای قشرهای وسیع اجتماعی نه یک "قوم برگزیده"
کتابخوانی ما ایرانی ها - به فرهنگ شفاهی خو گرفته ایم
بر رحمان ها در سیبری چه گذشت؟ - نسل گمشده
تصاویری از تاریخ تئاتر ایران در سالهای 20
خانواده ی بدون مشکل یا تابوهای ریشه دار ما؟ -! Perfect family
چارچوب هایی اینقدر متفاوت
«فتنه» ؟
درگذشت زنده یاد فریدون آدمیت- و آرامگاه احمد کسروی کجاست؟
ضرورت استقلال جنبش زنان- به بهانه ی درگذشت مریم فیروز
آلبوم عکس های کارل هوئکر افسر SS آلمان

آرشیو
----------
Powered by
Movable Type 2.661