بم را از یاد نبرده ایم. امروز فاجعه ای وحشتناک تر از آن، چند کشور را قربانی کرده است. پیش از آن سیل و طوفان در آمریکا و دیروز این زلزله پر قدرت. آنهم در منطقه ای محروم و با مردمی در غرق شده در فقر. ما که خودمان بارها چنین فاجعه هایی را تجربه کرده ایم، شاید کمی بیشتر قربانیان را درک کنیم و اگر کاری از دستمان بر می آید کوتاهی نکنیم.

سخنرانی بوش در روز ششم اکتبر چندبار مستقیما به ایران بعنوان یک کشور حامی تروریست ها اشاره کرد و موضوع سلاح های کشتار جمعی را پیش کشید و تکرار تهدیدهای گذشته. تهدید، که سیاستهای جناح بوش نشان داده است که چندان توخالی هم نیستند. اگر حرفهای مقامات انگلیسی را هم درباره ی دخالت ایران در ناآرامی های عراق پیش این بگذاریم، قاعدتا حاکمان ما باید متوجه شده باشند که زیاد نمی توانند روی اختلاف های اروپا و آمریکا مانوور اتمی بدهند. نه اینکه انگلیسیها تا امروز متوجه دخالت های ایران نبوده اند. گویا فقط منتظرند تا به موقع بعنوان یک اهرم فشار استفاده کنند.
از یکطرف اصرار روی غنی سازی اورانیوم تا حد مقاصد نظامی و از طرف دیگر دخالت مستقیم در بحران عراق. بعضی وقتها جناح بوش از یکطرف و محافظه کاران ما از طرف دیگر مثل اینکه فقط سناریوهای همدیگر را تکمیل می کنند. با این تفاوت که معلوم است سرانجام این سناریو به سود مردم ما نیست.

فکر می کنم اینکه جایزه صلح نوبل امسال به سازمان بین المللی انرژی اتمی داده شد، کار مانوورهای جهانی آقایان را مشکل تر می کند. اینطور، این سازمان وجهه بیشتری در افکار عمومی پیدا می کند و پشت گوش انداختن و بی توجهی به هشدارهای آن، روشی که حاکمان ما در پیش گرفته اند، مشکل تر و مشکل تر می شود. تا همین امروز هم این سازمان بارها نسبت به سیاست های اتمی آقایان هشدار داده است. این تنگ تر شدن حلقه فشارها را کسی می بیند؟

سایت شخصی خانم مهرانگیز کار حقوقدان و فعال حقوق زنان هم شروع به کار کرد که بیشتر را در خود سایت ببینید.
--------------

در آخر هم اینکه:
کم نیستند دختران افغانی که در عوض وام های پدرانشان به طلبکاران واگذار می شوند. در خانه ی طلبکار یا به خدمتکاری وادار می شوند و یا اگر ازدواج هم کنند یک "زن درجه دوم" به حساب می آیند. باور نکردنی است؟ گزارشی را در همین رابطه ترجمه کرده ام که می توانید در سایت زنان ایران بخوانید. در این آدرس ...