دیروز مشغول ترجمه مطلبی درباره ی قاچاق دختران و زنان و به بردگی کشاندن آنها برای سایت زنان ایران بودم. این ترجمه بزودی در سایت منتشر خواهد شد و من در اینجا هم خواهم نوشت.

همزمان و با نگرانی طرح گام به گام کشیدن ایران به یک بحران جهانی را هم در اخبار دنبال می کنم. این قطعنامه ی آخر، هم اعلام یک بی اعتمادی و نگرانی از سیاست های اتمی آقایان است و هم راه را بیشتر و بیشتر برای کشاندن این پرونده به سازمان ملل هموار می کند. حتی هندوستان هم که آقایان تا چند روز پیش متحد خودشان می دانستند به این قطعنامه رای مثبت داده است. هندوستان از کشورهای بسیار بانفوذ در میان کشورهای غیر متعهد است و این رای نشانه ی خوبی برای بازی های سیاسی آقایان نیست. در بعضی سایت ها آمده است که هندوستان رای ممتنع داده است ولی رای این کشور به قطعنامه مثبت بوده است.

گویا «منافع ملی» که باید کلید و اساس هر سیاست خارجی باشد برای حاکمان ما معنایی ندارد. حالا هم شعارهایی مثل خارج شدن از پیمان منع تولید سلاح های هسته ای را سر داده اند و می خواهند طرح این را هم در مجلس مطرح کنند.
به نظر می رسد کسانی در حکومت دقیقا همان چیزی را عمل می کنند که در طرف دیگر، تندرو ترین جناح حکومت آمریکا می خواهند. امروز جورج بوش یا وزیر امور خارجه اش ادعایی درباره ی سیاست های اتمی ایران می کنند و فردا در روزنامه ها یا مصاحبه ها، اعضای حکومت ایران عملا آن ادعاها را تایید می کنند.
با این سیاست یا در واقع بی سیاستی آقایان فکر نمی کنم آمریکا نیاز به تلاش زیادی برای همراه کردن کشورهای دیگر علیه ایران داشته باشد. این قطعنامه ی آخری هم نمونه ی دیگر.

در خبرها بود که ایران از نظر تعداد معتاد به نسبت جمعیت در دنیا مقام اول را دارد. تقریبا از هر 5 نقر بزرگسال ایرانی یک نفر معتاد به مواد مخدر است. این هم ادعای دیگران نیست. این را مدیر مرکز مطالعات اعتیاد در ایران می گوید. روزنامه واشنگتن پست می نویسد که مقدار زیادی از کمک های دارویی به زلزله زدگان بم داروی «متادون» که برای درمان معتادان بکار می رود بوده است، چون حدود 20 درصد مردم بم معتاد بوده اند.

این آمار قاعدتا باید بتواند مایه سرافکندگی برای حکومتی باشد که طاق نصرت برپا می کند و چراغانی می کند و با فراغ بال شعار تکنولوژی اتمی می دهد و در گوشه و کنار کشور نیروگاه اتمی برپا می کند و حتی رئیس جمهورش در آخرین پاراگراف نطق دومش در سازمان ملل وعده ظهور امام زمان به جهانیان می دهد. وقتی هم که خبرنگار آمریکایی از رئیس جمهور درباره ی وعده هایش به محرومان جامعه می پرسد، پاسخ اینست که «آنها وعده های کلی» بود و شعارهای اننخاباتی. فعلا الویت با تکنولوژی اتمی است.

واقعیت اینست که در کشور ما «مصالح نظام» کاملا مقدم بر «منافع ملی» است و هیچ چیزخطرناک تر از این برای یک کشور نیست.