وقتی نوشته ای را درباره ی تئاتر در وبلاگی یا سایتی می خوانی، هم احساسی نوستالژیک داری به خاطر آنچه سالها پیش خودت دیده ای و تجربه کرده ای و هم احساس بزرگتر حسرت. حسرت از اینکه اینجا جایی ست که دیگر امکان ندارد بتوانی به آن دسترسی پیدا کنی.
کتاب و فیلم را می شود خرید یا سفارش داد تا کسی برایت بفرستد. اما تئاتر را باید خودت حضور داشته باشی. باید فضا و صحنه را لمس کنی. اینجا دیگر رابطه، یک رابطه ی انسانی مستقیم است. باید انسان ها را لمس کنی. بدون واسطه.
یادم هست اولین بار، نوجوانی 13-12 ساله بودم و محصل مدرسه ای در شهرستانی کوچک که از طرف مدرسه ما را برای دیدن تئاتری بردند. هنوز هم فکر می کنم چرا آن تئاتر؟ چون موضوع آن اتفاقا یک موضوع اجتماعی عمومی در یک روستا بود و نه یک نمایش برای کودک و نوجوان. حتی پس از نمایش هم وقتی برای سوال و جواب با کارگردان گذاشته بودند که جوانی بود تقریبا 30 ساله.
هر چه بود، پس از آن روز دیگر هیچ چیز نتوانست جای لذت دیدن یک نمایش خوب را روی صحنه ی تاتر بگیرد. من هم مثل همه فیلم های خوب کم ندیده ام و درسالنهایی با کیفیت بالای فنی. اما لذت دیدن یک نمایش تاتر منحصر بفرد است یعنی تکرارشدنی نیست.
آخرین تاتری که دیدم در سالن تاتر کوچک تهران در نزدیکی پارک ملت بود.
شما دوستانی که در ایران زندگی می کنید، از موقعیت ها استفاده کنید. می گویند تاترهای خوبی به روی صحنه می آورند.