وقتی پیامی را که برای احمدی نژاد نوشته بودند و او در سازمان ملل ارائه کرد می خواندم به یاد موضوعی افتادم.
در تمام سالهای پس از انقلاب یک چیز در میان روسای جمهور و بالاترین مقامات جمهوری اسلامی مشترک بوده است. از هر طیف و گرایشی هم که بوده اند در این یک موضوع اختلافی نداشته اند.
اول کلی گویی و به کار بردن واژه های زیبا ولی بشدت خالی از هر معنی جدی. بیشتر به نصیحت هایی شبیه است که بی هدف و مخاطب در هوا رها می شوند. قرار نیست که رئیس جمهور مثلا از مشکل اهالی کوچه ای در ناحیه 5 تهران صحبت کند. اما گفتن آنچنان موضوعات کلی و آرمانی هم شاید فقط در کلاس فلسفه و اخلاق سال اول دانشگاه باشد.
مثلا حتی در بحرانی ترین شرایط که جنبش اصلاحات رو به عقیم شدن گذاشته بود، آقای خاتمی ترجیح می داد از فلسفه ی اخلاق اسلامی و آزادگی سخن بگوید. تیترهای روزنامه های اصلاح طلب در روز پیش از سخنرانی آقای خاتمی چیزهایی بود مثل "خاتمی فردا می گوید" یا "آیا خاتمی فردا گفتنی ها را خواهد گفت؟". اما گفتنی ها هیچگاه گفته نشد. درباره ی رابطه ی دین و آزادی اما بسیار گفته شد، بی آنکه به گوش آقایان و آقازاده های دیندار بنشیند.

اما بعضی گفته های احمدی نژاد:
"عدالت، همكاري جهت خوبي‌ها و اجتناب از بدانديشي، بدخواهي و دشمني، اصول دموكراسي و اخلاق، گسترش معنويت و عشق به انسانيت."
نمی دانم در جامعه ای که از سر تا پا حتی برای تحصیل و کار مردم یعنی حداقل یک زندگی شرافتمندانه ، به خودی و غیر خودی تقسیم شده است چه پشتوانه ای برای این کلمات می توان پیدا کرد؟ و نمی دانم که جلسه ی سازمان ملل تا چه حد گنجایش درس اخلاق آقایان را دارد؟

گفتن اینکه "مهمترين چالش عصر ما فرسايش روحي انسانها به دليل دوري نظام‌ها از حيات معنوي و يكتاپرستي است." در حالیکه مردم از پایین ترین سن نوجوانی در جامعه ی یکتاپرست و الهی آقای رئیس جمهور دچار بیماری ها و استرس های روانی هستند، جرات زیادی می خواهد. جامعه ای که دختران جوانش به 18 سالگی نرسیده - نه یکی و دو تا- به دلیل بی مهری و خشونت و ازدواج اجباری و تجاوز به مرز جنون و خودسوزی می رسند. فقط یک آمار تقریبی خودکشی در شهرستانهای ایران کافی ست تا ارزش این جملات اخلاقی آشکار شود. یا گشتی کوتاه در خیابانها و یا حتی در پای صحبت فامیلی از ایران آمده نشستن که اعتیاد و فحشا و صیغه چه می کند.

جمهوری اسلامی سالهاست که به بهانه ی دفاع از حقوق مستضعفان در این جا و آنجای منطقه و بخصوص در موضوع فلسطین و اسرائیل و حالا هم در عراق دست به تحریک عوامل خودش می زند. نتیجه ی این دخالت ها هر چه بوده به نفع مردمی که ادعای طرفداری از آنها را دارند نبوده است. دیگر چگونه می شود از " گفتمان صلح و آرامش جهاني بر مبناي عدالت و معنويت از طريق گفت‌وگو، مهرورزي و احترام به انسانها" حرف زد؟

بد نیست پیام آقای احمدی نژاد را یکبار دیگر بخوانید.