مایل نبودم درباره ی موضوع سالگرد وبلاگ نویسی و روز مخصوصی که برای این اعلام کرده اند چیزی بنویسم. اما چون بعضی از دوستان، وبلاگ مرا هم در لیست انتخابی وبلاگ های خواندنی خودشان قرار داده اند درست تر این دیدم که نظر خودم را بنویسم.
من هم مثل بسیاری دیگر فکر می کنم وبلاگ نویسی یک پدیده ی اجتماعی بسیار مثبت در میان ما ایرانی ها است. همه ی ما چه آنها که در داخل کشور هستیم یا خارج، حرفهای زیادی برای گفتن داریم از اندیشه ها و احساسات و دغدغه هایمان. بدون این که این دغدغه ها و اندیشه ها یکسان باشند.
اما من بیشتر ترجیح می دهم که به جای تعیین یک روز و تاریخ و فرد مشخص، به وبلاگ نویسی بصورت دوره ای نگاه کنم و بیشتر برایم مهم اینست که از چه موقع (نه لزوما چه روزی) این پدیده یکباره رشد کرد و در میان بسیاری از ما کمتر یا بیشتر ماندگار شد. و تفاوت دوره ی اول با بعد از آن چیست؟
از طرف دیگر فکر می کنم به راه انداختن این موج هایی که هر از چندی در این وبلاگ شهر یا وبلاگ اباد یا وبلاگستان به راه می افتد در عمل به سود وبلاگ نویسی نیست. در پس هر موج پر تنش، عده ای دلسرد باقی می مانند که یا بلافاصله نوشتن را کنار می گذارند و یا در فضایی توانفرسا می نویسند. در هر موجی که به راه می افتد، آنچه که وبلاگ نویسی نیست اوج می گیرد و آنچه وبلاگ نویسی هست (یعنی بیان اندیشه ها و دغدغه ها و گفتنی های شخصی) در سایه قرار می گیرد.

به نظر من بهترین راه گرامی داشتن این پدیده ی وبلاگ نویسی همان نوشتن در محیطی آرام و با احترام متقابل است.