در آخرین دقایق پیش از رفتن از سر کار فرصت کردم نگاهی به اخبار در اینترنت بیاندازم. انفجارها و کشته ها و زخمی ها و تروریسم و ... و عکس مردم با صورت های خون آلود، ترسان و دوان دوان در خیابان. باز هم گویا دست کسانی در کار است که برایشان حق فقط آنست که آنها می پندارند و راه خوشبختی مردم هم همان است که آنها تعریف می کنند. و شاید بهانه های تازه برای جنگ ها و خشونت های تازه.

در راه به چهره ی خسته و خون آلود آن زن زحمتکش سیاهپوست فکر می کردم که تازه از زیر زمین به خیابان آورده شده بود.
و بیشتر به بچه های خارجی تبار پاکستانی و هندی و ایرانی و عرب که بی هیچ گناهی در روزها و هفته های آینده باید با ترس از کوچه و خیابانها بگذرند و در مدرسه تهدید بشوند و یا مسخره شان کنند. و باز نفرت و باز ترس و باز تمسخر و باز خشونت و کینه. اینبار بیشتر از هر چیز به چشمان ترسیده و دلهای لرزان آنها فکر می کنم.

در این میانه فقط یک چیز قطعی ست. اینکه باز هم مردم معمولی تمام این بار را بدوش می کشند. بی آنکه از بهشت وعده داده شده یا آزادی و دموکراسی و رفاه با توپ و تانک بهره ای داشته باشند.