«کانال خبر» جمهوری اسلامی مستقیما برای خارج از کشور هم پخش می شود. امروز که کمی زودتر به خانه رسیده بودم گزارشی درباره ی بیکاری داشت که توانستم ببینم. منظورم نه آنچه گفتند است و نه نقد نظرشان که به نظر من جز کلی گویی و تکرار جمله های همیشگی چیزی نبود.

آنچه توجهم را بیشتر جلب کرد پیاده رویی در یکی از خیابانهای تهران بود و جایی مثل ترمینال اتوبوسها. دست فروشهای جوان کنار پیاده رو به قطار ایستاده بودند. تعداد زیادی گل می فروختند. چند نفر چغاله بادام و باقلا پخته. چند نفر هم جوجه ماشینی می فروختند و بادکنک. و این صف طولانی ادامه داشت شانه به شانه ایستاده بودند. صحنه ی خیلی غم انگیزی بود. خیل بیکاران.
نماینده ی مجلس می گفت که چرا مدیران برای زیاد بد جلوه ندادن اوضاع از بیکاری 10 درصدی می گویند. آمار واقعی 18 درصد است. و من فکر می کنم در کشور ما وقتی نماینده ی مجلس از 18 درصد بگوید، پس چیزی در حدود 25 درصد باید باشد.

جای این مردان باقلافروش و سی دی فروش و گل فروش و خانواده های آنان در سمت گیری های سیاسی کشور کجاست؟ یک نمونه اش را در این انتخابات دیدیم. واقعا وقتی که آن عکس های عجیب و غریب جوانها و هواداران رفسنجانی را می بینم بی اختیار فکر می کنم که آن صحنه ها، تمسخر فقر و بیچارگی مردم نیست؟

رئیس جمهور جدید که با فریاد فقرستیزی و پیکان قراضه و کت و شلوار مندرس روی کارآمده است تا مدتی می تواند مافیای اقتصادی جناح مقابل یعنی جناح رفسنجانی و کارگزاران و مدیران "یقه سفید" او را مقصر اصلی وضعیت اقتصادی کشور جلوه بدهد.

من تصور می کردم مردم می دانند که تسبیح بدستان ژولیده پوش و جناح موتلفه و نظامیان تاجر، دست کمی از جناح مدیران کارگزار در غارت منابع کشور و انحصار انواع و اقسام معامله های پر سود و سرمایه گذاری های مهم ندارند. معاملات شکر و واردات انواع و اقسام لوازم برقی و اسکله های ثبت نشده و ... در دست جناحی ست که با شعار فقرزدایی و عدالت اقتصادی پشت سر احمدی نژاد ایستاد. سلطان نشین خراسان و گنجینه ی اقتصادی آستان قدس با آن همه املاک شهری و کشاورزی و وققیات و کارخانه های جورواجور که در تیول این جناح بوده و هست و حتما هم خواهد بود.

باید دید تا چه مدت رئیس جمهور و حکومت جدید می توانند روی جناح رفسنجانی مانوور بدهند؟ شاید امروز بیشتر از همیشه باید کوشید تا جای گره های کور این اقتصاد مافیایی و رانت خوار را نشان داد.
بعضی می گویند که دولت و مجلس اصلاحات کار بیشتری از آنچه کردند نمی توانستند، اما من هنوز فکر می کنم دولت و مجلس ششم بسیار بیشتر می توانستند بکنند، حداقل اینکه به مردم نشان دهند گره گاههای اصلی غارت ثروت کشور کجاست. نه اینکه آقای کروبی اول پشت پرده با جناح مقابلش درگیر شود تا مردم چند روز بعد از بلندگوی مجلس در 2 دقیقه بشنوند که بیشتر از 30 اسکله ی غیرقانونی در کشور وجود دارد که کشتی کشتی جنس وارد و خارج می شود بی آنکه کسی بداند چیست و چقدر است.

به آن صف طولانی بیکاران دست فروش آفتاب نشین که فکر کنی جز نگرانی چه چیزی می ماند؟ عجیب است که این صف را ندیدیم. نه من که در خارج هستم و گویا نه آنانی که هر روز از آن خیابانها می گذرند.