مشغول آماده کردن مطلب سومر هستم که بصورت مقاله ای طولانی درآمده و سعی می کنم آخر همین هفته منتشر شود.
در روزهای پس از انتخابات ساعت هایی را از وقت آزادم به گشت و گذاری درونی در معبدهای تاریک سومر گذراندم که برای من، مکانی هم بود برای تسکین ذهن و روان در آن روزهای پر تب وتاب. هر چند که برای دوستی نوشتم آنچه در دهه ی شصت بر انقلاب رفت شاید ما را تا حدودی از نظر روحی واکسینه کرده باشد.

این شعرهای عاشقانه و حماسی سومری پس از 5000 سال هنوز هم زیبایی خودشان را حفظ کرده اند و روح را سرشار می کنند.
شاید ترجمه ی بعضی از آنها را در اینجا بنویسم. تعداد کمی را زنان فرهیخته شهلا لاهیجی و مهرانگیز کار در کتاب خودشان «هویت زن ایرانی» آورده اند. اما شعرهای زیبایی را هم خودم دیده ام که باید جرات کنم و ترجمه ای هر چند ضعیف را در اینجا بگذارم.

این شعر سومری را برای آنچه در آن روزهای پس از انتخابات می گذشت در نظر خواهی دوستی نوشتم:

مگذار نقره درخشانت
با غبار جهان زیرین پوشانده شود.
مگذار لاجورد گرانبهایت
سنگی شکسته برای سنگ کاران شود.
مگذار جعبه چوبین خوشبویت
چوبی شکسته برای چوب بران شود.
مگذار کاهنه مقدس آسمان
در جهان زیرین میرانده شود.